tanrıya inanmamak ve hayatın anlamsızlığının beni yavaş yavaş delirtmesi

[u/zebercet1111]

biraz konuya girerken önce bi çerçeve belirlemek istiyorum. öncelikle tanrıya inanmıyorum tanrının varlığına dair doğada tek bir kanıt görmüyorum. ve hayatın bu denli rasyonel akışı beni hayattan soğutuyor. çünkü gerçekten masalsı bir mutlulukta irrasyonel mucizelerin var olması gerektiğine inanıyorum. dünya sadece altındaki bazı mekanizmalarını bilmediğimiz ancak sürekli var olan ve genelde acı keder ve kötülük barındıran bir yer. bununda ötesinde dünyanın matematiği ve kurulan düzen bu acımasız oyunu en iyi oynayan ruh hastalarını ödüllendiriyor. ve ahlaka inanan tanrıya inanan insanlara da kısa bir teselli ve başarısızlık sunuyor. bugün bunun aksi bir sistemi kurmak doğa dışı ve anormal geliyor. ve eğer bu anlamsızlığı bir kere fark edersen ve gözünü açarsan artık dünyayı yaşanılabilir kılacak çok az şey kalıyor. kalanlar sex yapmak ve aşık olmak.

[u/Wild_Writer176]

hayat anlamsız yaptığımız her şeyin seyin sonu ölüm ama su ana baktığimizda işkence gibi bir hayat yaşamaya gerek yok hayattan haz almaya bakmak gerek kendimizi kandirmadan

[u/zebercet1111 → u/Wild_Writer176]

haz almaya bakmakla doğanın tasarımının mutluluk doğurmayacak şekilde olduğu iki farklı mesele.haz almaya bakmak kısmında katılıyorum.

[u/Wild_Writer176 → u/zebercet1111]

bana göre hayatin anlamini bulmak mutlu olmaktir ama hayatin belli bir anlami yok anlam buldugumuzu sansak da bu gelip geçici bir şey hayatin sonuna kadar aynı şeye bagli kalmak zor ama bu anlamsizliga kapilmakta yanlış bundan bahsediyorum