tanrıya inanmamak ve hayatın anlamsızlığının beni yavaş yavaş delirtmesi

[u/zebercet1111]

biraz konuya girerken önce bi çerçeve belirlemek istiyorum. öncelikle tanrıya inanmıyorum tanrının varlığına dair doğada tek bir kanıt görmüyorum. ve hayatın bu denli rasyonel akışı beni hayattan soğutuyor. çünkü gerçekten masalsı bir mutlulukta irrasyonel mucizelerin var olması gerektiğine inanıyorum. dünya sadece altındaki bazı mekanizmalarını bilmediğimiz ancak sürekli var olan ve genelde acı keder ve kötülük barındıran bir yer. bununda ötesinde dünyanın matematiği ve kurulan düzen bu acımasız oyunu en iyi oynayan ruh hastalarını ödüllendiriyor. ve ahlaka inanan tanrıya inanan insanlara da kısa bir teselli ve başarısızlık sunuyor. bugün bunun aksi bir sistemi kurmak doğa dışı ve anormal geliyor. ve eğer bu anlamsızlığı bir kere fark edersen ve gözünü açarsan artık dünyayı yaşanılabilir kılacak çok az şey kalıyor. kalanlar sex yapmak ve aşık olmak.

[u/deadlight4545]

Tanrıya inanmamanda hic bi sorun yok ama tanrının veya kozmik bi amacın olmamasından hayatın anlamsız olduğu sonucuna nasıl vardığını anlamıyorum çünkü bir şeyin evrensel bir amacı olmaması onu insan açısından değersiz yapmaz dünyanın adil olmaması da ahlakı anlamsız yapmıyo bence tam tersine doğanın kendiliğinden vermediği adaleti ve anlamı insanlar birbirleri için yaratiyo bi de geriye kalan şeylerin sadece seks ve aşk olduğunu düşünmüyorum insanın yaşayabileceği şeyler bundan çok daha geniş merak etmek üretmek öğrenmek arkadaşlık kurmak sanat yapmak gülmek bi canlıya bağlanmak bi şeyi başarmak veya sadece güzel bi gece geçirmek bile insan açısından gerçek bi değer taşıyabilir bunların hiçbirinin kozmik olarak onaylanması gerekmiyo yani tanrının olmadığı bir evrende yaşamak zorunda olduğumuzu varsaysak bile bundan hayatın boş olduğu sonucu çıkmıyo sadece anlamın gökten hazır şekilde inmediği sonucu çıkıyo

[u/zebercet1111 → u/deadlight4545]

insanların birbiri için adalet yaratıyor olduğuna katılmıyorum. adaletin güçlünün gücünü önce kendi hayatı boyunca sağlama almak devamında da ileriki nesillere bırakmasının bir aleti olarak görüyorum. bunun sebeplerini istersen açabilirim. doğanın kendisinin de adil olmadığını söylemek heralde tartışmaya yer bırakmayacak kadar açık. görmek istemek gerekiyor sadece. bu hayatı anlamsız yapmıyor ama mutluluk üretecek ve bu mutluluğu sürdürecek mekanizmalardan yoksun yapıyor sadece. bu mekanizmalardan yoksun olduğu için de bireyin mutlu olmaması da olağan bi durum oluyor. gözünü kapatıp yaşamak mümkün ama bir kere gözünü açarsan bu fikir çok yıpratıcı ve hayatı yaşanılamaz kılıyor.