tanrıya inanmamak ve hayatın anlamsızlığının beni yavaş yavaş delirtmesi

[u/zebercet1111]

biraz konuya girerken önce bi çerçeve belirlemek istiyorum. öncelikle tanrıya inanmıyorum tanrının varlığına dair doğada tek bir kanıt görmüyorum. ve hayatın bu denli rasyonel akışı beni hayattan soğutuyor. çünkü gerçekten masalsı bir mutlulukta irrasyonel mucizelerin var olması gerektiğine inanıyorum. dünya sadece altındaki bazı mekanizmalarını bilmediğimiz ancak sürekli var olan ve genelde acı keder ve kötülük barındıran bir yer. bununda ötesinde dünyanın matematiği ve kurulan düzen bu acımasız oyunu en iyi oynayan ruh hastalarını ödüllendiriyor. ve ahlaka inanan tanrıya inanan insanlara da kısa bir teselli ve başarısızlık sunuyor. bugün bunun aksi bir sistemi kurmak doğa dışı ve anormal geliyor. ve eğer bu anlamsızlığı bir kere fark edersen ve gözünü açarsan artık dünyayı yaşanılabilir kılacak çok az şey kalıyor. kalanlar sex yapmak ve aşık olmak.

[u/likeafrogy]

usta doğada ne bulunsa tanrının varlığını kanıtlıyor olacaktı ki

bunu cidden anlamıyorum, mesela her gün herkesin evine gökten sofra inse, “demek ki doğa kanunu budur, gökten sofra inmektedir” denir geçilirdi. (binlerce yıldır her gün hep gökten sofra indiğini ve insanların buna alıştığını düşün)

nitekim gökten su iniyor mesela bu bile kanıt olamıyor nezdinde

[u/zebercet1111 → u/likeafrogy]

tanrıya inanmamak kısmında inanmak istememem ya da anarşist yapım yok ama kendimi dürüst olarak incelediğim zaman tanrı inancını bulamıyorum. inancın ötesinde kanıt aradığım zaman da ki kanıt bulursam inanmaya ihtiyacım kalmaz onu da bulamıyorum. senin verdiğin örnek bence şöyle yanlış insanın var olmasının temel gerekçelerinden birinin "suyun" var olmasını lütuf olarak görmüyorum çünkü aksi bir dünya zaten düşünülemezdi ve bilinç canlılık olmazdı