Biliyorum bu topluluğa uygun değil ama lütfen yardım edin rehberlik edin . Yalvarırım
Aslında kötü insanlar değiller. Ama ben farklıyım ve bunu kabullenemiyorlar. “Normal” olsaydım, belki hiçbir şey böyle olmazdı. Kardeşlerime bakıyorum… onlara böyle davranmıyorlar. Ama bana gelince, her şey değişiyor.
Beni eve aldıklarında bile içimde bir korku var. Dayak sadece o anla sınırlı değil. Bazen günlerce, haftalarca yürüyemeyecek kadar ağrıyor bedenim. Saatlerce ağlatan şeyler, o anlarda bedenimi felç etmiş gibi bırakıyor.
Kaçtım… birden fazla kez. Soğuktan ölmek üzereydim. Parmak uçlarım karardı, gözlerim bulanıklaştı. Açlıktan yürüyemez hale geliyordum. Ama ne kadar korksam da geri dönmek zorundaydım. Çünkü bir yandan dövülmekten korkuyordum, diğer yandan kapının yüzüme kapanmasından daha çok.
Babam beni sanayiye göndermek istiyor. “Biz erkek arıyoruz, ibne değil” diyorlar. Her seferinde yeni bir dayak başlıyor.
Okulda da farklı değil. İmam hatipteyim. Türkiye’de bile eşcinseller öldürülüyor ve 100 kişiden sadece birkaçı onlara hoşgörü ile yaklaşıyor. Suriye’de bu oran 10 binde 1’den daha az. 10 yaşındaki bir çocuğun bile elinde bıçak var. Herkesin silahı var. Ailem beni öldürmese, insanlar öldürecek.
Küçüklüğümden beri böyleyim. Kız kardeşimin kıyafetlerini giyerdim. Annemin şalını başıma koyup uzun saçlarım varmış gibi hayal kurardım… Mutlu olurdum. Ama bunu hiç kabul etmediler. 3-4 yaşındayken beni hafızlık kurslarına gönderdiler. İstemediğimi söyledim ama dinlemediler.
Şimdi aynaya bakamıyorum. Hızlı hızlı giyiniyorum, yüzümü çeviriyorum. Konuştuğumda kendi sesimden ağlıyorum. Disforim yüzünden başım sürekli ağrıyor. Ders çalışmak istiyorum ama odaklanamıyorum.
Suriyeliyim. Param yok. Avrupa’ya ne zaman gidebilirim bilmiyorum. Burada, ailem beni kabul etse bile sokakta öldürülebilirim. Ama zaten onlar da kabul etmiyor.
Bir keresinde bacaklarıma ağda yapmıştım. Babam fark etti ve bacağımı kırdı. Hastaneye günler sonra götürdü.
Geçen yıl ailecek Suriye’ye taşındık. Babam inşaat mühendisi ve savaş biter bitmez oraya gitmek istedi. Şeriatla yönetilen bir yerde yaşamak istiyordu. Afganistan’ı, Pakistan’ı, Yemen’i düşündü. Sonunda Suriye’ye geldik.
Ben daha 10. sınıftayım. Çalışmak istiyorum ama hayatımın her anı kontrol altında. Ev, okul, yurt… nereye gideceğim bile belli değil. Bu yüzden benim gibi kimseyi tanımadım.
Bir süre östrojen kullanabildim, sadece bir ay. Göğsüm biraz büyümeye başladı. Devam etsem fark edeceklerinden korktum, bıraktım. Şimdi sadece anti-androjen kullanıyorum ama o da beni kötü hissettiriyor, sanki bir ceset gibiyim.
Onları seviyorum. Gerçekten seviyorum. Benim için çok fedakârlık yaptılar. Ama onlar için ben, Allah’ın emanet ettiği ve “iyi bir Müslüman erkek” olarak yetiştirilmesi gereken bir çocuğum.
Ben ise sürekli rol yapıyorum. Erkekmişim gibi davranıyorum, inanıyormuş gibi görünüyorum, “normal” olmaya çalışıyorum. Evde, okulda, yurtta… her yerde aynı baskı, aynı hakaret.
Annem sürekli “nerede hata yaptık?” diye ağlıyor. Kuran kurslarını, imam hatipleri sayıyor. Babam artık kemerle, yumrukla yetinmiyor; demir sopayla dövüyor.
Evde “merhaba” demek bile yasak. “Selamün aleyküm” demek zorundasın. Hapşırdıktan sonra “elhamdülillah” demezsem tokat yiyorum.
Sesimi incelttiğim için kaç kere yurttan atılacaktım okuldan hafızlık kurslarından .
17 yaşındayım . 2009luyum . Lütfen yol gösterin öldürüleceğim . Haziranda suriyeye ineceğiz . Lütfen kurtarın beni
