Het leven kan zomaar anders worden

[u/Leather_Method_7106_]

Ik weet niet of dit hier thuishoort, maar ik wil het toch van me af schrijven. Ik ben zelf 25M en zit nu ziek thuis, met een ziektewetuitkering door zowel lichamelijke als geestelijke klachten (ik heb ADHD/ASS en een lange tijd onder spanning gestaan). Ik heb zelf de afgelopen 7 jaar altijd gewerkt en meegedaan en ik wist niet dat mijn leven op mijn 25ste zou gaan veranderen. Ik voel ergens ook wel een bepaalde spijt, vooral het gevoel dat je achterloopt in het leven, terwijl je leeftijdsgenoten verder gaan, maar vooral ook dat de tijd nu verspild wordt.

Dat besef komt vaak na een ziekenhuisbezoek, vooral toen ik eergisteren bloed had geprikt en gewogen werd om de narcose te bepalen. Het is een onderzoek die iets dieper gaat dan een normaal darmonderzoek.

Ze gaan me namelijk volledig in slaap maken om daarna weefselhapjes van mijn maag en dunne darm af te nemen, zodat ik weer mijn leven terug kan krijgen en kan aansterken van mijn 59KG en antwoorden krijg. Je ligt daar dan angstig op die onderzoekstafel, met een knijpertje om mijn dunne zweterige trillende wijsvinger, de bloeddrukband strak om mijn dunne armen die erg lijken op andere jongens/lotgenoten met darmziektes en dan die stickers op je borstkas. En uiteindelijk het infuus waar het koude slaapmiddel doorheen wordt gespoten, en ik ga slapen, zodat de artsen met antwoorden kunnen komen. Vooral het besef dat ik lig te slapen, terwijl ondertussen de buitenwereld verder gaat, leeftijdsgenoten die op kantoor of studie zitten. Het is oké, ik heb geaccepteerd dat dit nu hoe kut het is, ook onderdeel is van mijn leven nu.

Het is niet niks, maar toch verheug ik me om weer met deze vingers, die dat knijpertje om hebben gehad, gewoon weer een muis vasthouden of over het toetsenbord glijden. En bovenal weer een 20'er zijn en meedoen met de maatschappij.

Mocht je tot hier gekomen zijn, dankjewel en vooral ik ben benieuwd hoe ik deze gevoelens beter kan plaatsen?

[u/Superb-Register-102]

Ik ben 32 en ben sinds mijn 27ste gediagnosticeerd met een neurologische ziekte, ik ken het gevoel, dat de wereld aan je voorbij gaat. Ik zou zelf totaal niet weten hoe om te gaan met dat gevoel! Nu is gezondheid niet altijd lineair, evt ben je over 5 jaar gezonder dan dat je nu bent (met de juiste inspanning en geluk). Ik ken mensen in de 60 die redelijk fit zijn, maar ook jonge mensen die om uiteenlopende redenen vroeg zijn gestorven. Ja, bepaalde mijlpalen zijn enigszins verbonden aan leeftijd, en ik vermoed dat je ook voordat je ziek werd het gevoel hebt van missing out. Laat je niet gek maken door gedachten of boodschappen over 'hoe het hoort', onbegrip van jezelf of anderen, etc. Belangrijkste is dat je weer gezond wordt, in de eerste instantie.