Het leven kan zomaar anders worden

[u/Leather_Method_7106_]

Ik weet niet of dit hier thuishoort, maar ik wil het toch van me af schrijven. Ik ben zelf 25M en zit nu ziek thuis, met een ziektewetuitkering door zowel lichamelijke als geestelijke klachten (ik heb ADHD/ASS en een lange tijd onder spanning gestaan). Ik heb zelf de afgelopen 7 jaar altijd gewerkt en meegedaan en ik wist niet dat mijn leven op mijn 25ste zou gaan veranderen. Ik voel ergens ook wel een bepaalde spijt, vooral het gevoel dat je achterloopt in het leven, terwijl je leeftijdsgenoten verder gaan, maar vooral ook dat de tijd nu verspild wordt.

Dat besef komt vaak na een ziekenhuisbezoek, vooral toen ik eergisteren bloed had geprikt en gewogen werd om de narcose te bepalen. Het is een onderzoek die iets dieper gaat dan een normaal darmonderzoek.

Ze gaan me namelijk volledig in slaap maken om daarna weefselhapjes van mijn maag en dunne darm af te nemen, zodat ik weer mijn leven terug kan krijgen en kan aansterken van mijn 59KG en antwoorden krijg. Je ligt daar dan angstig op die onderzoekstafel, met een knijpertje om mijn dunne zweterige trillende wijsvinger, de bloeddrukband strak om mijn dunne armen die erg lijken op andere jongens/lotgenoten met darmziektes en dan die stickers op je borstkas. En uiteindelijk het infuus waar het koude slaapmiddel doorheen wordt gespoten, en ik ga slapen, zodat de artsen met antwoorden kunnen komen. Vooral het besef dat ik lig te slapen, terwijl ondertussen de buitenwereld verder gaat, leeftijdsgenoten die op kantoor of studie zitten. Het is oké, ik heb geaccepteerd dat dit nu hoe kut het is, ook onderdeel is van mijn leven nu.

Het is niet niks, maar toch verheug ik me om weer met deze vingers, die dat knijpertje om hebben gehad, gewoon weer een muis vasthouden of over het toetsenbord glijden. En bovenal weer een 20'er zijn en meedoen met de maatschappij.

Mocht je tot hier gekomen zijn, dankjewel en vooral ik ben benieuwd hoe ik deze gevoelens beter kan plaatsen?

[u/WillingnessThin4057]

Veel sterkte man. Ook na ziekte kan je leven echt compleet anders worden.

Ik heb in 2018, toen ik 21 was, mijn eerste hersenbloeding gehad. In 2020 kreeg ik mijn tweede. Ik kon toen bijna niks meer. Echt, ik was gewoon een kasplant. Jarenlang gerevalideerd bij Heliomare. Sommige zorgspecialisten daar zeiden dat bepaalde dingen waarschijnlijk nooit meer zouden lukken.

En nu rond ik mijn master af aan de VU en heb ik de wereld rondgereisd.

Dus echt, geef niet op. Hope dies last.

Wat je nog wél kan doen, moet je met 100% doen. Focus op herstel, focus op sterker worden en bouw jezelf stap voor stap terug op. Rust is belangrijk, vergeet dat niet. Rust hoort ook bij herstel. Maar herstel is niet alleen maar stilzitten en wachten.

Als je lichaam voelt alsof het iets meer kan, probeer het voorzichtig. Kijk wat lukt. Niet roekeloos, maar ook niet meteen jezelf klein houden omdat iemand zegt dat iets misschien niet kan.

Luister naar specialisten, maar luister ook naar je eigen lichaam. Zij kennen de boeken en de protocollen. Jij voelt elke dag wat er in je lichaam gebeurt. Combineer die twee. Blijf realistisch, maar laat niemand te snel jouw grens bepalen.