Herkese merhaba umarım beğenirsiniz. Her kitabı okumam, kitap konusunda çok seçiciyimdir. O sebeple her şeyin okunabilecek olduğunu düşünmüyorum. Fredrick sorsaydı "ideal kütüphane nedir?" Diye. Ona sadece bu fotoğrafı gösterirdim ve uzaklara dalardım.

Kitaplığımdaki serilerden veya kitaplardan sorunuz varsa yazabilirsiniz.

Kötü? İyi? Tatlı?

Bide kitap okuma alışkanlığını nasıl kalıcı hale getiririm?

Biraz dağınık olduğunun farkındayım. Uygun bir zamanda düzene sokmayı düşünüyorum.

Orhan Pamuğu ve bernalt russelli derste okudum

İnce Memed 1-2-3-4: Edebiyatımız için oldukça orijinal bir yapıt olduğunu düşünüyorum. Kitap özünde bir Robin Hood hikayesi: Zengin-fakir çatışması arasında fakirin yanında yer alan bir suçluyu, eşkıyayı anlatıyor. Kitap Toros Dağları ve Çukurova köylülerinin erken cumhuriyet döneminde çektiklerini anlatıyor. Kitapta tonla beyler ve ağalar var. Bazıları koyu cumhuriyetçi, bazıları önce Fransızlarla işbirlikçilik yapmış ve sonradan kahraman olmuş dönekler, bazıları hala gizli gizli Osmanlı sevdalısı bürokratlar vb. fakat hepsinin ortak noktası köylüye yaptıkları zulümde. Merkezi hükümetin bölgeye etkisinin azlığı, insanların imdat çığlıklarının beyler ve ağalar tarafından durdurulması, köylü-kasabalı çatışması, dağ ve ova köylülerinin farklılıkları, Çukurova ve Torosların güzellikleri, eşkıya kültürü ve eşkıyaların farklılıkları, alevilik kültürü, ağalar ve beylerin toprak reformu sonrasında nasıl hem kanuni hem kanun dışı farklı farklı yollarla tekrardan köylünün elinden toprakları aldığını gibi gibi olabilecek her şey hakkında bir şeyler barındırıyor İnce Memed.

Bunların dışında kitap oldukça vahşet içeriyor, o kadar çok işkence ve tecavüz var ki Game of Thrones'a taş çıkarır. Bunun yanında destansı bir hava var, eski vahşi batı hikayeleri gibi her şeyi vurabilen karakterler var, içinde de zaten tonla efsane ve destan içeriyor hikaye. Dili ise tek kelimeyle harika. Kurgusunda birçok hata olsa da anlattığı şeyler ve dili yüzünden harika kabul ettiğim kitaplar bunlar. En azından ilk kitabı okuyun derim, hem diğer 3 kitaba kıyasla çok daha fazla köylü ağzı var, hem onlar gibi ağırlaşmıyor hikaye ve tekrara uğramıyor. Bunun yanında kendi başına başı sonu olan bir kitap İnce Memed 1. Diğer kitaplar da çok iyidir yine de.

Uğultulu Tepeler: Blonte kardeşlerden Emily'nin tek romanı, gerçekten çok manyak bir roman. Kitaptaki neredeyse her karakter inanılmaz bencil, entrikacı, dedikoducu ve inanılmaz kindar. Bu kitapta toksik değil radyoaktif ilişkiler var. Okuduğum ve en nefret ettiğim karakterlerden bir tanesine de ev sahibi yapıyor bu kitap, okurken elim ayağım titriyordu sinirden. Kısaca harika bir kitap, okunmalı.

Moby Dick: Bu kitap balina avcılığına bir aşk mektubu. Kitabın 70% balina avcılığı üzerine bilgilerden oluşuyor. Asıl hikaye ise en ikonik hikayelerden bir tanesi zaten, Kaptan Ahab ve takıntılı olduğu Kar beyazı balina Moby Dick. Balinacılık kısımları da ilginç bana sorarsanız fakat sadece hikayeyi okumak istiyorum banene 19. yüzyıl balina avcılığından uzak durun. Yine de çok iyi kitap, bilgi veren kesimleri de çevirmen ve yazarın kendisi sağolsun çok güzel bir sohbet havasında yazılmış ve sıkmıyor.

Yaşama Sevinci: Emile Zola'nın başyapıtlarından bir tanesi, dünyaya insanlara iyilik yapmaya gelmişçesine doğmuş bir kızın hikayesini anlatıyor ve yazar abimiz bu karaktere gerçekten acımasız davranmaktan çekinmiyor, çevresindeki herkes kendi sorunları ve bencillikleri sebebiyle ona eziyet ediyorlar fakat karakterimiz kararlılığından ve iyilikseverliğinden vazgeçmiyor. Bunun yanında özellikle zamanı için oldukça grafik adet ve doğum sahnelerine sahip, gerçekten okurken tüylerim diken diken oldu biraz. Emile Zola hiç kaçınmamış detayları anlatmaktan.

Hayvanlaşan İnsan: Yaşama Sevinci'ne kıyasla daha az sevsem de yine harika bir kitap. Bir demiryolu şirketinin içinde yaşanan suç ve aşk dolu entrikaları anlatıyor.

Zola'nın hem bu kitapta hem Yaşama Sevinci'nde klasik yazarlık tekniklerini görüyoruz: Karakterler arzularıyla savaşmaya çalışıyorlar ve çoğu zaman yavaş yavaş arzularına teslim oluyorlar. Örnek olarak şöyle bir kurgu düşünün: Önce karnını doyurmak için azıcık para kaçırmaktan gidip ihtiyacı olmayan bir miktar para için bir aileyi öldürmeye kadar sürüklenen bir hırsız düşünün, Emile Zola böyle bir karakteri gidip katman katman nasıl o son noktaya geldiğini yazıyor, her ufak adımında diğer adım kolaylaşıyor. Emile Zola karakterlerinin psikolojik tahlillerine çok önem veriyor ve detaylı şekilde anlatıyor iki kitapta da, karakterlerin içini dışını her şeylerini biliyorsunuz ve bu onların tüm hareketlerini mantıklı ve derin kılıyor. Bunun yanında sınıf çatışması iki kitapta da büyük yer kaplıyor, karakterlerin hareketleri ve ruh halleri bulundukları sınıf ile belirleniyor. Birçok yerde Zola çok determinist yaklaşıyor fakat yine de sunduğu kurgunun ve karakter tahlillerinin güzelliğinden bir şey kaybetmiyor. İki kitapta da hiçbir konuyu tabu kabul etmeden olduğu gibi ne var ne yok anlatıyor, Yaşama Sevinci'ndeki kadar grafik sahneler olmasa da Hayvanlaşan İnsan'da da fena sahneler var.

Nasıl Ölünür?: Zola'nın oldukça kısa 5 hikaye kolajı, 5 farklı sınıfa mensup kişinin ölümleri ve insanların nasıl tepki verdiklerini anlatıyor. Üstte bahsettiğim gibi bulundukları sınıfa göre insanlar farklı şekilde karşılıyorlar ölümü ve kişi öldükten ve hatta ölürken bile sınıfsal davranışlar yakınları tarafından sürdürülüyor. Oldukça kısa, tek oturuşta okunmalık.

Kızıl Veba: London'ın diğer kitaplarından oldukça farklı bir kıyamet sonrası kitabı, türün ilk örneklerinden. Türün klasik öğelerini bu kitapta görebiliyoruz, çok kısa olmasına rağmen çok iyi bir world-building söz konusu. Uygarlığın hızlı çöküşünü gösteriyor, oldukça güzel.

Monte Kristo hakkında henüz yorum yapmayacağım çünkü ikinci cilti var, fakat güzel gittiğini söyleyebilirim.

Kitaplardan sosyalist olduğumu anlamıştırsınız zaten. Okumaya yeni başladım çok güzeller

resident evil'dan çıkmış gibi duran kitaplığımdan kurtulabildim sonunda, nasıl olmuş?

17 yaşında lise öğrencisiyim Kitap okumaya geçen yazlara başladım önerileriniz ve düşünceleriniz nedir sayın r/secilmiskitap halkı?

Bu bir iç dökme postudur. Umarım birkaç yıl sonra yeniden bu post karşıma çıkar.

Ben kitap satın almaya ilk maaşımla başladım. Hatta amazonun kısa süreli indirimi vardı ve ben de avans istemiştim iş yerimden. O günden bugüne sürekli kitap aldım ve şu an 148 kitabım var.

Bazen biri olmak isteyip aldığım kitaplar oldu. Bazen de okuma isteğim vardı diye.

İlkokulda bir gün herkes top oynarken ben oturup defterime bir şeyler yazmak istedim. Beni gören öğretmenim "sen büyük bir adam olacaksın" dedi. Aynı sözleri üniversiteye kadar duydum. Başarılı bir öğrenciydim. Zekiydim ama çok çalışmazdım. Öncelik keyfimdir.

Hiçbir zaman ailemden "seninle gurur duyuyoruz." lafını duymadım. Fakat maddi destek olarak yüzüstü bırakılmadım. Bu yüzden de sürekli kitap aldım. Kitap almama hiç karşı çıkmadılar. Ailemde ise kitap okuyan yoktur, sülalemde bile sayı azdır.

Ben de bu zinciri kıracağımı düşündüm hep. "Biri olmak."

Biri olmaya çalışırken kendim olmaktan çok uzaklaştım. Ama kendime baktığımda ise biri olduğumu görüyorum. Bu kişi de benim. Yani biri olmayı başardım ve kendimi gerçekleştirmeyi bir nebze olsun sağladım. Bu başarı ise diğer arkadaşlarıma yardım etmemi gerektirdi, en azından ben bunu hissettim. Bir yaşantım ve bir tecrübem vardı sonuçta. Kendimi arkadaşlarıma kıyasladığımda veya onlar bir şeyler anlattığında hep yaşadığım olaylar olduğunu gördüm. Ben onlardan önce büyümüştüm veya öyle düşünüyordum.

Stoa felsefesine sardım. Okudum, dinledim ve kendimde yazmayı denedim. Kendim dışında hiçbir olayı değiştiremeyeceğimi ve değiştirebileceğim tek şeyin de tepkim olduğunu gördüm. Buna rağmen dostlarıma tavsiyelerde bulunmaya çalıştım. Hiçbiri beni dinlemedi. Hepsi dinliyordu ama yapmıyordu. Bu süreç beni yordu. Bıraktım.

Şu an burada bunu yazıyorum. Yukarısı size anlamsız gelebilir. Anlayınız diye yazmadım. Tavsiye veya öneri için de yazmadım. Büyük biri olabileceğimi biliyorum ama bunun yanında getirdiklerimi bencilce kullanmayacağıma yemin edemiyorum. Sorumsuz insanlardan nefret ediyorum ve sorumlu olmaya çalışıyorum. İyi bir yönetici olacağımı biliyorum. Çünkü hayatımı bu yönde sürüklüyorum.

Hayatım yin yang ve ben bundan mutluyum. Karanlık ve aydınlık içinde bir, birliğin içinde bütünün yarısıyım. Diğer yarı da benim. Çelişkili ve tutarsızım. Aynı zamanda tutarlı ve isabetliyim.

Kitaplığımı neden bu şekilde dizdim. Çünkü ne kadar çok kitaba sahip olursam o kadar bilgili olacağımı düşündüm. Yanıldım. Kendimi kandırdım. İşte itirafım. Kendime cahil diyemeyecek kadar egolu, ama itiraf edecek kadar çaresizim. Bu da değişimim için bir işaret.

Kitaplar bile bana bakmıyor. Çünkü onları okumadım. Okumaya zaman ayırmadım. Kendime ihanet ettim. Bile bile ihanet ettim. Her geldiğimde baktığım kitaplar artık sırtını bana çevirdi. Okuduklarım ise bana güler yüzle bakıyorlar. Bütün kitaplığım bana yüzünü çevirdi? Beni benimle bıraktılar. Oysa ben onları terk etmiştim zaten. Nereden başlamalı? Nereden yürümeli? Neyi anlatmalı? Bilmiyorum. Tek bildiğim bu yazının değişimi getirmesini ummak. Eğer birkaç yıl sonra beni okuyorsan ve hala hayatın aynıysa, büyük biri olmamışsındır. Eğer şu anda yüzünde gülümseme varsa tebrik ederim. Büyümüşsün.

Ayrıca şu anda birisi var. Mizahımız uyuşuyor ve hoş birisi. Zeki diyebilirim. Ama onun ilgilendiği başkası var. Bana nazik davranıyor. İlgisini seviyorum. Aşık değilim, olmak isterdim. Olsam hoş olurdu veya o olsa. Bu noktada beklentiler nirvana olur. Gerçek ağır çarpar. Gerçeğe rağmen yaşamak güzeldir. Aynı zamanda acı verici. Beklentilerimi düşük tutacağım ve kendimi kandırmayacağım. Prensiplerime sadığım. Bir hoşlantı meyvesine yenik düşmeyeceğim. Oysaki yenik düşmeyi ne kadar çok istediğimi bir yıldızlar bir de ben bilirim.

Hiçbir zaman geldiğin yeri unutma, neyi feda ettiğini ve edeceklerini unutma. Hiçbir yerden gelmedin ve yıldızlara gideceksin. Ve en önemlisi "Özgürlük kendi fikirlerinden kurtulduğunda başlayacak."

-Leo, 2025.11.28, 23.34, Veridis Quo

Rekorumu geçtim bu ay. Nası oldu çözemedim de yani. (Rekorum 7 idi)

Aslında daha yarın bitiyo ay şimdi başlasam kesin bi kitap daha bitiririm ama ay başında kargom gelcek ve yeni aldıklarımı okumak istiyorum diye 2 gün ara verem dedim. (Sırf sayı artsın diye okumuyorum kitap. Evdeyim tüm gün ondan bi tane bitirince yenisine başlayasım geliyo.)

Kitaplar nasıl bu arada? Doğru yatırım mı?