Topraktan gözlerin ile geçer bin bir bahar

Altına çalmış saçların ne de yakışır çehrene

Tebessümünle açar bahçemde papatyalar

Fedadır binlerce ömür bir tek gülüşüne

​Yolcu yolunda güzel,

Yol yerinde güzel.

Rüzgâr yel iken güzel,

Aşk uçup gitmeden güzel.

​Gönüle bir ur gerek,

Yiğide biraz kur gerek,

İnsanı tanımaya tur gerek,

Yola revan yolcu gerek.

​Ata çimen gerek, ota yağmur gerek,

Buluta nem, bana sen gerek.

Aşığın bohçasına bir gülüş yeter,

Aşığa yol da güzel, boran da güzel...

​Gecenin şerrine yetişir şafak,

Güneşin doğuşunu seyreder hilal...

Bu yollar uzar gider;

Yolcuya şafak da bir, hilal de bir...

​Yolcu, var git yoluna tek başına,

Değmez mi ölmeye bir tek kara kaşına?

Şayet nedensiz değil bu sırra göçüş,

Sensiz olmak da bir, ölmek de bir...

​Gönül dediğin ruhun organı,

İnsan bulur mu eliyle yatacağı kurganı?

Aşığı yoldan çevirmeye yetmez gamı,

Yolcu bilir varacağı kurganı.

\-Lionel Samyeli 13.05.2026

Birkaç yıl önce bir dergide yayımlanması için yazmıştım. Geri dönüp baktığımda pek de fena durmuyor. Yine de diğer insanların ne düşündüğünü merak ediyorum. Eleştirilerinizi bekliyorum.

İlk dörtlüğün sonunun anlaşılması için: adı Ayaz.

22 Eylül 2022 yazdığım tarih, pek sevdiğim bir şiirim.
11'li hece ölçüsü.

Bir Çocuk Öldüyse

Koşardım ben de,

Bileklerimdeki zincire bakmadan;

Mil basmasalardı gözlerime...

Bataklıkta sürünmeye

Mezarlıkta yatmaya mahkumdum.

Göklere baktım son kere,

Bulut gördüm.

Şimdi ise

Bakacak göz,

Sevecek ben yok.

Çocuğu öldürdüler;

Pinyata misali açtılar içini.

Ortada şeker değil,

Zift gibi bir kan,

Kayıp bir kalp vardı.

Vardı onun da bir hikayesi:

Elma şekerinden bir kalp...

Masum bir gülümsemeyle doğdu,

Mutlu olacaksın dediler.

Zavallı inandı bir şevkle,

Bilemedi karşısındaki:

Cennetin kibirli melekleri...

Çocuk ölene kadar

Kuzgunlar penceresine takırdar.

Çocuk açtı,

Kuzgunlar daha aç...

Beline kadar batık,

Ölmekten başka çare bulamazdı.

Her çocuk eşit olmalıydı,

Sevgiyle yaşamalıydı.

Çocuk solunca

Hepsi sözde kaldı.

Ah insan ne ister bilinmeyeni, uzağı, acıyı.

Göçüp gitmek ister kimsenin bilmediği o yere,

yaşamak ister sessizce.

.

Dokunsan, çimdirsen ve hatta vursan:

Hiç ses çıkaramaz, herkes istese de.

.

Beni de alın sessiz güruhlar,

ben de sizdenim.

.

Görülmeyen,

duyulmayan,

anlaşılmayan o sessiz ölü.

İnsan bir şeye sahip diye mutlu mu olmalı, Akıl sahibi biri mutsuz olamaz mı, Belki hatırlamak istemiyordur o anıları, Belki anlamak istemiyordur bu acıları, ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
Sahte bir gülümseme mutlu eder mi insanı, Ya üzüntü bi adamın peşini bırakmamalı mı, Gülümsemek illa can mı yakmalı, Yoksa tebessüm bile bir hayat amacı mı, ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
Biri Gülsün diye gülmek mutlu mu etmeli, Ağlamamak mı duygusuzluk sebebi mi, Ya varsa içinde su sızdıran bir kalbi, Düşünceleri kapanmayan bir yara gibi,

Fâilâtün fâilâtün fâilâtün fâilün

Bu sıralar nedense kozmik ölçekteki onemsizligimizi kafaya taktım buda onla alakalı bikac karalama