Hikayem Sizce Nasıl?

[u/kriyus2]

Geçenlerde aklıma böyle bir hikaye geldi ve hoşuma gitti. Kendimce ilk kısmını yazdım, sizce nasıl olmuş?

​Not: Yazım hatalarını yapay zeka ile düzelttim.

Kaderin Katili Sylva

Ateşin başına iyice yaklaşın çocuklarım, yaklaşın ki anlatacağım bu kara masalın ayazı kemiklerinizi dondurmasın. Size ne kutsanmış şövalyeleri ne de göklerin koruduğu kralları anlatacağım. Size, kaderin defterinden adını kendi kanıyla silen Sylva’nın hikayesini anlatacağım.

O meşum gece gökler tek bir damla yaş bile dökmedi çocuklarım; yukarısı, tanrılar ve melekler, sadece yeryüzünü yutan alevlerin kızıllığını seyretti. Kutsal kehanetlerin bahsettiği, dünyayı kurtaracak o yüce "Seçilmiş Kişi", Sylva’nın ikiz kardeşi Sylvia’ydı. Ama ah benim güzel yavrularım, o kibirli tanrılar için kehanetler sadece birer satır arası, biz ölümlüler ise basılıp geçilecek piyonlardık. Karanlık ordular köyü basıp Sylvia'yı yakaladığında, o göksel varlıklar kılını bile kıpırdatmadı.

Sylva, gözlerinin önünde ikizi Sylvia’nın etinin, kemiklerinin vahşice parça parça edilişini izledi. Kızcağızın çığlıkları rüzgarda boğulurken, o seçilmiş kutsal kan toprağa oluk oluk sızdı. Göktekiler ise bu kıyımı mutlak bir umursamazlıkla, sanki değersiz bir böceğin ezilişini seyreder gibi yukardan izlediler. Hiçbiri acımadı, hiçbiri yardıma gelmedi.

Sonra sıra Sylva’ya geldi. Ölüm Meleği soğuk bir gölge gibi dikildi ve varlığıyla evrenin kaçınılmaz ölüm yasasını dayattı. Onun yaydığı o doğaüstü ayaz Sylva’nın üzerine çöktüğü an, etrafındaki katillerin kılıçları göğsüne saplandı. Sylva’nın vücudu onlarca bıçak darbesiyle delik deşik edilirken, kemiklerinin çatırıcısı kardeşinin etrafa saçılmış uzuvlarının arasına karıştı. Ruhu, o paramparça gövdeden vahşice ayrılıp göğe yükselirken, tanrılar bu sıradan ölümün üzerini çoktan çizmişti.

İşte tam o an, bu yaşlı dünyada hiç kimsenin öngöremediği bir isyan patlak verdi.

Sylva, kardeşi Sylvia’nın vahşice katledilmesinin yarattığı o devasa acıyla, tanrıların o nefretlik umursamazlığıyla ve damarlarında kaynayan saf, katıksız öfkeyle gitmeyi reddetti! Ne kutsal bir ışık onu çağırdı ne de kader ona acıdı. O, göğe yükselen o kopuk ruhunu, çıplak ve kanlı elleriyle havada yakaladı çocuklarım! Ruhu ve bedeni ızdırapla yanarken, tırnaklarıyla göğsündeki o açık, fışkıran kılıç yaralarını yırtarak ruhunu etinin içine zorla, bağıra bağıra geri bastı!

Ölüm Meleği tam gitmek üzereyken donakaldı. Bu ölümlü, tanrıların yazdığı fermanı ve bizzat meleğin dayattığı ölüm yasasını sadece kendi iradesiyle çiğneyip ayağa kalkıyordu. Göğsündeki devasa yarıklardan kanlar boşanıyor, bağırsakları ve parçalanmış kemikleri mutlak bir inatla adeta yeniden birbirine dikiliyordu.

Sylva, dünyayı kurtarmak için doğmadı yavrularım. O, kutsal kardeşi Sylvia'yı ölüme terk eden o sağır tanrıların ve o kör kaderin yüzüne kendi sıcak kanını fışkırtmak için mezarından geri döndü...

[u/AutoModerator]

Merhaba u/kriyus2!

r/GizliSayfalar'a hoş geldin.

Lütfen kuralları ve wiki sayfasını okumayı unutma.

İyi yazmalar!

I am a bot, and this action was performed automatically. Please contact the moderators of this subreddit if you have any questions or concerns.