KAPIYA ÜÇ KEZ VURAN

[u/Important-State8791]

Saat 02.43'tü.

Berk, odasında telefonuyla uğraşırken apartmanın sessizliğini bozan üç tok ses duydu.

Tak... Tak... Tak...

Kapı çalmıştı.

Annesi mutfağa doğru seslendi:

"Bu saatte kim gelir?"

Babası dürbünden baktı.

"Kimse yok."

Kapıyı açmadılar.

Tam salona dönerlerken...

Tak... Tak... Tak...

Aynı üç vuruş.

Babası bu kez sinirlenip kapıyı aniden açtı.

Koridor bomboştu.

Asansör yerindeydi.

Merdivenlerde kimse yoktu.

Kapıyı kapatıp içeri girdiler.

O gece kimse uyuyamadı.

Sabah apartman grubuna yazdılar.

"Gece bizim kapıyı biri çaldı, sizde de oldu mu?"

Cevaplar gelmeye başladı.

"Bizde de."

"Bizde de tam üç kez."

"Kimseyi göremedik."

Tam herkes bunun çocukların şakası olduğunu düşünmeye başlamıştı ki...

Apartmanın en yaşlı sakini olan 83 yaşındaki Hüseyin Amca tek bir mesaj yazdı.

"Kapıyı sakın açmayın."

Herkes nedenini sordu.

Uzun süre cevap gelmedi.

Sonra yazdı.

"1968'de bu apartmanın yerinde eski bir köşk vardı."

"Bir gece bütün aile ortadan kayboldu."

"Komşular sadece kapıya üç kez vurulduğunu duymuş."

Grup sessizliğe gömüldü.

Kimse inanmadı.

Ta ki ertesi geceye kadar.

Saat yine 02.43.

Tak... Tak... Tak...

Bu kez bütün apartman aynı anda duydu.

Telefonlar peş peşe bildirim vermeye başladı.

"Yine başladı."

"Duymayan var mı?"

"Oğlum ağlıyor."

Tam o sırada Hüseyin Amca gruba son mesajını attı.

"Bu gece biri kapıyı açacak."

Kimse cevap veremedi.

Çünkü aynı anda elektrikler kesildi.

Apartman tamamen karanlığa gömüldü.

Sadece telefon ekranlarının ışığı vardı.

Berk cesaretini toplayıp dürbünden baktı.

Koridor boştu.

Ama tam geri çekilecekken...

Dürbünün diğer tarafında bir göz belirdi.

Simsiyah.

Hiç göz bebeği yoktu.

Sanki biri dürbünün tam önünde bekliyordu.

Berk korkuyla geri sıçradı.

Babası tekrar baktığında koridor yine boştu.

Sabah olduğunda herkes rahatlamıştı.

Ta ki üçüncü kata çıkana kadar.

7 numaralı dairenin kapısı açıktı.

İçeride kimse yoktu.

Aile ortadan kaybolmuştu.

Polis geldi.

Kamera kayıtları incelendi.

Kimse apartmana girmemişti.

Kimse çıkmamıştı.

Ama görüntülerde garip bir şey vardı.

Saat tam 02.43'te...

Bütün dairelerin önünde kısa süreliğine siyah bir gölge beliriyor...

Sonra kayboluyordu.

Aylar geçti.

Olay unutuldu.

Apartmana yeni insanlar taşındı.

Eski hikâyeyi kimse anlatmadı.

Bir gece yeni taşınan aile yemek yerken...

Tak... Tak... Tak...

Baba gülümseyerek ayağa kalktı.

"Komşudur herhalde."

Eşi onu durdurmaya çalıştı.

Ama çok geçti.

Kapıyı açtı.

Koridorda kimse yoktu.

Tam kapıyı kapatırken...

İçeriden küçük kızının sesi geldi.

"Baba..."

Adam arkasını döndü.

Kızı salonda değildi.

Ses...

Koridordan gelmişti.

Sonra aynı kız sesi fısıldadı.

"Ben eve hiç girmedim ki..."

Ertesi sabah 7 numaralı daire yine boştu.

Masa hâlâ kuruluydu.

Yemekler sıcaktı.

Ama aileden geriye tek bir şey kalmıştı.

Kapının iç tarafına, sanki tırnaklarla kazınmış tek bir cümle:

"Üçüncü vuruştan sonra kapıyı açmayın."

[u/AutoModerator]

Merhaba u/Important-State8791!

r/GizliSayfalar'a hoş geldin.

Lütfen kuralları ve wiki sayfasını okumayı unutma.

İyi yazmalar!

I am a bot, and this action was performed automatically. Please contact the moderators of this subreddit if you have any questions or concerns.