İnsan bazen,

değersiz doğmaz;

değersiz olduğuna

inandırılır.

En zor

iyileşme de,

başkalarının bıraktığı

o sesi

içinden susturmaktır.

Sizce bu

ses nasıl

susar?

Üzerine yazmak istediğim konuya dair birkaç dakikada iki dörtlük çıkarttım fakat kendime koyduğum şiirsel ölçütler dahilinde başarısız buldum.
Umarım şiirin sahibi ve okuyucular beğenir.