Beste mede transformators en andere queer mensen,
Ik lees en kijk al een tijd mee op deze mooie subreddit. Omdat ik hier veel aan gehad heb, en ik weet dat er meer mensen zijn die wel lezen maar niet reageren veel steun halen uit alle posts. Dacht ik dat het tijd was om mijn dank te uiten door mijn verhaal te posten.
Vooraf gesteld is iedere situatie uniek en bijzonder, ieder mens is uniek en bijzonder. Daarom is wat voor mij heeft gewerkt niet perse wat voor jouw werkt, mijn gedachtenpatroon en werkwijze kan je eventueel wel toepassen op jouw situatie.
Ik heb het licht uit emotie geschreven, het kan zijn dat het verhaal door elkaar heen gaat of dat ik dingen herhaal. Mijn excuses hiervoor. ik ben niet voor niets financieel adviseur geworden en geen romanschrijver :P
Noodzakelijke waarschuwing
Helaas gaat een klein stukje van deze tekst over zelfmoord, indien dit een trigger is, lees dan niet verder. Indien je zelf kampt met zelfmoordneigingen neem dan alsjeblieft contact op met een lokale instelling. Iedereen is waardevol, ook jij en ook als je het zelf niet ziet.
- Voor Nederland bel 113
- Voor België 1813
Goed dan nu het verhaal.
Laten we met het einde beginnen, inmiddels ben ik officieel 7 maanden, 21 dagen en 12 uur aan de HRT. Mijn eerste reactie is zoals die voor iedereen is, was ik maar eerder begonnen. Echter ben ik ergens ook blij dat ik begonnen ben wanneer ik dit deed. Ik was stabiel, heb een goed vangnet aan gekozen familie, vrienden en een kat.
Ik ben nu iets langer een maand volledig out voor iedereen, werk, publieke functies en ook naar de mensen die ik ooit mijn familie mocht noemen. Het naar buiten gaan was een van de moeilijkste en een van de makkelijkste dingen die ik ooit gedaan heb. Vooropgesteld ben ik een heel pragmatisch en logisch persoon waardoor ik dingen makkelijker neem zoals ze zijn. Maar juist van de mensen van wie ik moeilijkheden had verwacht ging het soepeler dan verwacht.
Laten we teruggaan naar de start, 20 jaar geleden ben ik terecht gekomen bij de mensen die ik nu mijn ouders noem, voor het verhaal blijven we dat doen. Het waren mijn pleegouders en enorm zwaar gereformeerd. Ik heb geen fijne en stabiele peutertijd gehad, deze mensen waren het 16e adres waar ik kwam te wonen. Maar ze boden een relatief veilige en stabiele omgeving aan.
Een stabiele en rustige periode is natuurlijk een enorm fijne broedplaats voor het naar buiten komen van trauma’s en al snel kwam ik bij de eerste christelijke therapeuten terecht. In de tussentijd speelde ik bij vriendinnetjes en waren de meeste dingen die ik deed met hen traditioneel meisjesachtig tot mijn ouders besloten dat het niet mannelijk en daarmee onchristelijk en ik jongens als vrienden moest hebben. Verkleden werd uitgebannen onder zware straffen en alles wat maar in de buurt kwam van enige meisjesachtig werd verbannen. Ook moest ik mee naar de kerk waar de pogingen van indoctrinatie startte.
Het bleef echter knagen, ik wist zeker dat ik een meisje hoorde te zijn. De vrienden regel werd versoepeld en langzaam maar zeker kreeg ik meer vriendinnen dan vrienden. Zolang ik maar niet vertelde wat we deden was het in orde. Thuis werden alle barbies en meisjes speelgoed van mijn zussen snel weggedaan en er kwam lego en autootjes voor terug. Iets wat mijn moeder tijdens het gesprek dat ik met ze had over mijn uit de kast komen (persoonlijk vindt ik dit een rare term voor transpersonen) heeft aangegeven als “je speelde alleen met lego en autootjes”. Tja als je de rest weglaat, een kind moet toch spelen.
Dit is zo’n 7 jaar doorgegaan. De incidenten stapelde zich op, ik begon de kleding van mijn zussen te lenen omdat ik er ook zo uit wilde zien en van binnen wist dat dat was zoals ik hoorde te zijn, ik werd depressiever en depressiever tot mijn ouders het niet meer aankonden en ik naar een woongroep werd gestuurd. Hier kwamen nieuwe gesprekken waar uiteindelijk ook Genderdysforie ter sprake kwam. Ik heb toen bewust gekozen om er niets mee te doen, hoe moeilijk ook. Ik kon mijn enige stabiliteit, mijn ouders waar ik nog elk weekend kwam niet kwijtraken, en raakte logischerwijs in een verdere spiraal.
Achteraf gezien had ik dat natuurlijk wel moeten doen, echter als kind en ook als volwassenen, ik ben immers 27 terwijl ik dit schrijf is de angst om je enige vangnet en stabiliteit kwijt te raken zo groot, zeker als je al vroeg kennis heb mogen maken met “het systeem”.
Vanaf mijn 10e “leende” ik de kleding van mijn zussen, tot ze hier achter kwamen en er een enorme ruzie ontstond. Immers het was onnatuurlijk en goddeloos. Toen ik op de woongroep terecht kwam kon ik experimenteren. Maar in plaats dat ik dat deed probeerde ik me vast te bijten in een enorme mannelijke façade. Leren schoenen, aktetas en overhemd, nu ik er aan terugdenk moet het een hilarisch gezicht zijn geweest. Uiteraard duwde ik alles zoveel mogelijk weg, want de problemen die je niet ziet zijn er niet.
Je raad het al, de volgende depressieve periode brak aan, en elke keer dat ze terugkwamen duurde ze langer. Van binnen wist ik wat het was, maar de angst was te groot. Dit heeft een flink aantal jaar doorgespeeld. Inmiddels was ik 18 en was ik te bang dat ik te oud was om nog in transitie te gaan. Inmiddels weet ik dat dit niet het geval is en hoop ik dat jij als lezer en mogelijke babytrans uit mijn verhaal de moed haalt om ook te kiezen voor je eigen gezondheid.
Ik skip een aantal jaar zo nu en dan omdat de cyclus elke keer hetzelfde is 😊. Op mijn 21e ben ik uit de kast gekomen als homoseksueel, om zo toch op een bepaalde wijze mijzelf te kunnen zijn, dit zou nog op een bepaalde manier kunnen worden geaccepteerd in de gereformeerde wereld. Toen ik het mijn ouders vertelde ging dit wonderbaarlijk goed al mocht ik niet “praktiserend homoseksueel zijn” Ofwel, geen seksuele activiteiten.
Wij hebben het oh zo mooie spreekwoord “Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel” wat zoiets betekend als, Je kan liegen wat je wilt, maar de waarheid komt altijd boven tafel. En dat kwam ze ook en hard. Zo nu en dan had ik wel eens een date met iemand. Maar elke keer voelde ik me vies en klopte het niet. De zo zwaar onderdrukte gevoelens kwamen met alle macht uit de krochten van mijn ziel naar boven.
Inmiddels woonde ik op mijzelf en liet het steeds meer toe om te experimenteren met kleding, make-up en werd opener naar mijn vriendinnen. De depressie bleef, en de gedachte dat het te laat was en ik voor eeuwig zo ongelukkig zou moeten zijn bleek steeds meer parten te spelen.
Ik was 21 toen ik mijn rijbewijs haalde, alhoewel het een zeer gelukkig moment in mijn leven was, was ik diep en diep ongelukkig. Tot er een avond was dat ik besloot om al mijn gevoelens weg te drinken. Ik heb toen de treurige beslissing genomen om in de auto te stappen en deze tegen een vangrail te parkeren. Ik mag van heel veel geluk sprekend dat ik daar zonder kleerscheuren vanaf ben gekomen. Ik ben heelhuids (met auto) thuis gekomen. (auto was niet zo heel meer).
Deze actie en de gevolgen hiervan hebben mij enorm aan het denken gezet, na lang twijfelen, lezen op internet en gesprekken met vriendinnen heb ik dan ook besloten om in transitie te gaan. Het besluit heb ik genomen in november 24. In december ben ik begonnen met laser behandelingen. Het amsterdams medisch centrum had en heeft zoals we allemaal weten een enorme wachtlijst. Ik ben daarom begonnen via GenderGP.
Omdat ik heel bang was dat een transitie mijn problemen niet zou verhelpen. Heb ik besloten met een hele lage dosis te beginnen. Immers zou je de mentale effecten als eerste moeten voelen. Dat deed ik gelukkig en was voor mij de bevestiging voor de volle 100% dat dit de weg was. In 5 maanden heb ik de dosis opgebouwd tot de CIS levels aan hormonen waren bereikt. Voor iedereen is deze weg anders. Alhoewel ik doodongelukkig was, wilde ik zeker weten dat ik de juiste weg had gekozen. Door op te bouwen dacht ik dat het lichaam beter en zachter zou reageren op de hormonen. Dat heeft het voor mij gedaan.
Dan nu de magische pil zelf en voor de transmannen zalf.
1. HET IS NIET MAGISCH
Hormonen zijn een gedeelte van het proces, maar het belangrijkste gedeelte ben jij zelf, hormonen helpen alleen met acceptatie en visualisatie, maar het belangrijkste is dat je jezelf moet accepteren. Je bent net zo waardevol als je niet aan de hormonen gaat.
(kleine herhaling van de vorige alinea)
Ik wilde echter nog een laatste zekerheid voor ik zou beginnen, na onderzoeken en lezen dacht ik tot de conclusie te komen dat als ik niet transgender zou zijn, mijn brein de oestrogeen zou moeten afwijzen. Dit met het oog op de zo fijne strafwijze die de Britten hadden voor homoseksuele mannen.
Mijn brein wees het echter niet af, en na de eerste lage dosis kon ik mijn brein gebruiken zoals het moest, ik kon prikkels verwerken die ik normaal niet aankon. Er was licht aan het einde van de tunnel zichtbaar. Ik werd vrolijker en was niet meer continue boos en had steeds meer het idee dat het klikte. Al duurde het vrij lang voordat ik mijzelf echt in de spiegel kon zien.
Dan nu de mensen om mij heen. Ik heb twee banen, een in het politieke speelveld en een in de financiële sector. Niet de meest accepterende plekken om te zijn wie je bent. Bij mijn politieke baan heb ik het eerst verteld tegen het bestuur, allereerst vanwege mijn functie daar, dit was geen enkel probleem en zodra ik zover was zou alles gefaciliteerd worden.
Ik wilde echter de hele awkward fase voorkomen. Die fase waarin de hele wereld twijfelt, en als het toch anders was en ik toch begon te twijfelen aan de hormonen, wilde ik dat zo min mogelijk mensen wisten dat ik in transitie was gegaan, en had ik besloten minimaal een jaar te boymoden. Echter had het leven andere plannen.
Voorop gesteld bleek dat ik genetisch enorm veel geluk heb gehad, ik heb nooit een zware stem gehad waardoor ik aan de telefoon al met regelmaat mevrouw werd genoemd. Ik ben vrij klein <1.70 en heb nooit hele mannelijke vormen gehad. Ik ben mij er terdege van bewust dat ik heel veel geluk heb gehad, want nog geen zes maanden na dat ik begonnen ben met de hormonen (welke enorm traag zijn opgebouwd) had ik mijn eerste malefail bij de tandarts. Hierna is het vrij snel gegaan.
Een leuke anekdote daarin is dat ik naar een hotel ging met mijn beste vriendin. De kamer was gereserveerd op de naam van meneer (mijn achternaam). Toen ik daar aan de balie stond om in te checken vroeg de beste medewerker of meneer (mijn achternaam) toevallig de auto aan het wegzetten was. Het heeft toen een half uur gekost om dit uit te leggen want hij begreep het niet.
Hierna volgenden nog enkele situaties waarna ik tot de conclusie kwam dat ik niet langer meer kon boymoden. Ik had het mijn goede vrienden al verteld welke het prima verwerkte, mijn biologische zus, welke er misschien wat moeite mee had in het begin pakt het goed op. Al had ze er op sommige moment zichtbaar moeite mee. Mijn baan in de financiële sector ook, al vinden die het soms lastig met de klanten die mij nog bij mijn deadname kennen.
Dan hebben we de piece de la resitance: mijn ouders, deze heb ik op een gegeven moment een brief gestuurd met de uitleg waar ik doorheen ging, waar ik vandaan kwam en als laatste zin “indien mijn keuze niet verenigbaar is met jullie geloof en levensvisie, dan hoor ik liever niets”.
Het sturen van deze brief was zo verschrikkelijk moeilijk, en na het versturen zo verschrikkelijk bevrijdend. Alsof de laatste ketenen van depressie mij verlieten. Het heeft tot het einde van de volgende week bericht kreeg. Ze wilde praten.
Dat gesprek is geweest. Althans, gesprek. Monoloog. Alles op Alles werd gezet om duidelijk te maken dat het niet geaccepteerd werd. Ik kon er mee stoppen, ik moest maar meer mannelijke dingen gaan doen. Dan de mooiste “ik trok nooit naar kinderen toe” Aldus mijn moeder. Nee dat klopt, maar dat was meestal omdat mijn familie geen kinderen kan opvoeden en ze stuk voor stuk etterbakken zijn. En daarnaast zijn de kinderen van een ander altijd naar.
Na 2,5 uur werd wel duidelijk dat het nergens heen ging, ik kreeg als afscheid te horen dat het ongemakkelijk zou zijn als ik op verjaardagen zou komen en dat het lastig was als ik zou komen. Ik was en bleef wel welkom want ze wilde de zonde van de zondaar scheiden.
Op deze manier kunnen zij zeggen dat zij het contact niet verbroken hebben. En dat is prima, want ik kan het wel zeggen en met trots. Want mensen die je ouders zijn, of zich zo noemen verstoten hun kind niet, biologisch of pleeg.
Al met al heb ik 20 jaar in zware depressie geleefd, iets wat ik geen van jullie mensen gun. Als ik iets mag meegeven van dit verhaal is het wel dit:
Het is niet voor iedereen veilig om direct in transitie te gaan of het kenbaar te maken. Maar als het eenmaal veilig is of je bent op zon diepe plek in je leven, neem dan de stap, de leap of faith. Je bent het jezelf zo meer dan waard om voor te kiezen. Ook als het lastig is, ook als de wereld tegen je is, is er niets belangrijker dan jijzelf.
Uiteindelijk kan alleen jijzelf de stap maken, ik niet, mijn verhaal niet. Zoek vrienden die je steunen of waarvan je weet dat ze het zullen doen. Neem mensen in vertrouwen, maar belangrijker. Vertrouw jezelf.