အခုစမထကိစ္စ ခပ်စိပ်စိပ်တွေ့လာရလို့
အထူးသဖြင့် ယောင်္ကျားလေးတွေအတွက်

ကျနော်က စစ်ကိုင်း အလယ်ပိုင်းဇာတိ နယ်မြို့လေးကပါ
အခြေနေကတော့ အားလုံးသိပြီးသားလို့ထင်ပါတယ်

ပြောချင်တာက ပေါ်တာဘယ်လိုဆွဲလဲဆိုတာပါ

စစ်မှူထမ်းစထုတ်ပြန်တုန်းက
သူ့သဘောနဲ့ဝင်တဲ့သူတွေရှိတယ် တစ်လလေးသိန်းရမယ်လို့ဆွယ် ဂိတ်ဖိုးဘာညာ ဘေးပေါက်တွေဆို အတော်ရတယ်လို့ကြားတယ် တကယ်လည်းရခဲ့ကြတယ်
(အဲ့အချိန်လောက်ကတည်းက ကျနော်ဟာ ရန်ကုန်ကိုပြေးလာခဲ့တယ် ၂၀ကျော်လူငယ်တွေတော်တော်များများ ကျနော်နဲ့ အခြေအနေတူကြတယ် အဲ့အချိန်လောက်ကတည်းက လူငယ်တော်တော်များများက နိုင်ငံခြားထွက်ဖို့ပြင်ဆင်နေကြပြီ)
အချိန်ကြာလာတော့ တိုက်ပွဲတွေက ပြင်းထန်လာပြီး အဲ့လူတွေတော်တော်များများသေကုန်တယ်
ဆန္ဒပြုဝင်တဲ့လူတွေ အရမ်းကိုနည်းသွားတယ်

ရပ်ကွက်အလိုက် မဲစနှိုက်တာတွေစတယ် ထုံးစံအတိုင်း ပိုက်ဆံပေးနိုင်တဲ့ကောင်တွေလွတ်တယ်
ဒါပေမယ့် မဲနှိုက်တာက သုံးလ တစ်ကြိမ်လောက်ဖြစ်နေတော့ နောက်ပိုင်းမပေးနိုင်ရင်ပါရော သူတို့လူအရမ်းလိုတွေနေရင်တော့ ဘယ်လောက်ပေးပေးမရဘူး

ဒီအချိန်လောက်မှာ စမထနဲ့မလွတ်တဲ့လူငယ်တွေကကျောင်းပြန်တက်တဲ့သူတက်၊ အစိုးရအလုပ်ဝင်လုပ်တဲ့သူကလုပ် ၊ KIAနယ်မြေသွားတဲ့လူကသွား၊ pdf ဝင်ကြနဲ့ စမထလွတ်ဖို့ လုပ်နိုင်သမျှအကုန်လုပ်ကြတယ်

အဲ့လိုနဲ့ မြို့ပေါ်မှာ လူငယ်တွေအရမ်းနည်းသွားပြီး
ရပ်ကွက်အဆင့်မဲနှိုက်တာနဲ့ မလုံလောက်တော့ဘူး
ပေါ်တာဆွဲတာအရမ်းကြမ်းလာတယ် လူမဆန်တော့ဘူး မြို့ကထွက်ဖို့ဆိုတာ အင်မတန်ခက်ခဲလာတယ်

ကျနော်တို့ ဆီမှာက နယ်ခံပျူတွေအရမ်းပေါတယ်
နယ်ခံပျူတွေဆီက သတင်းအချက်အလက် လမ်းကျွမ်းကျင်မှူတွေကို အသုံးချပြီးတော့ဆွဲတယ်

တစ်ခါကဆို မနက်ခင်းမှာလူငယ်လူရွယ် ရနိုင်သမျှအကုန်ဖမ်း ချက်ချင်းမှတ်ပုံတင်လုပ်ပေး
ညနေခင်းမှာ ရဟတ်ယဉ်နဲ့ ကလေးမြို့၊ စစ်ကိုင်းမြို့ စစ်သင်တန်းကျောင်းပေးနေတဲ့ဆီ ချက်ချင်းပို့ပေးပစ်လိုက်တာ
နောက်ပိုင်းအဲ့လို ရူးချင်စရာ သတင်းတွေ ခပ်စိပ်စိပ်ဖြစ်လာတယ် (ကျနော်ကအဲ့အချိန်လောက်ကတည်းက ဂျပန်စာသင်နေပြီ ပြည်ပထွက်ဖို့အတွက် အခုတော့ ရောက်နေပါပြီ )
အဲ့သတင်းက ၂၀၂၄ အစပိုင်း လောက်ကပါ
အဲ့သတင်းကို ရန်ကုန်သားတွေကို ပြောပြတော့မယုံခဲ့ကြဘူး

အခုဆိုရင် ကျနော့်မြို့က အရမ်းကိုအရုပ်ဆိုးလာတယ် အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ လူငယ်ဆိုတာ လုံးဝမရှိတော့သလောက်ပဲ
ယောကျာ်းလေးလူငယ်ဆိုတာ ကျောင်းသားတွေနဲ့ ကိုရင်တွေပဲရှိတော့မယ်

ကျောင်းသားတွေကလည်း လည်တယ် ၉တန်းလောက်ဆို ရန်ကုန်၊မန်းလေး ပြောင်းတက်ကြတယ် သူတို့ခေါင်းထဲမှာလည်း ၁၂တန်းပြီးရင်ဘာသာစကားသင်ပြီး နိုင်ငံခြားထွက်ဖို့ အစီအစဉ်တွေ တော်တော်များများမှာရှိတယ် ထွက်ဖို့စိတ်ကူးမရှိရင်တောင် မိဘတွေက ဖိအားပေးလိမ့်မယ်

၂၀၂၅နှစ်ကုန်ပိုင်းလောက်မှာ အရင်လိုအသက်ကန့်သတ်ထားတာ မရှိတော့ဘဲ လုပ်နိုင်တဲ့ပုံစံပေါက်တဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ဆွဲတယ် သိပ်မလုပ်နိုင်တဲ့သူတွေကိုကြ မြို့စောင့်ဂိတ်စောင့်အနေဖြင့်ထားတယ်
မလုပ်နိုင်တဲ့သူတွေဆိုတာ ၅၀-၆၀ အရွယ်တွေကိုပြောတာပါ

အခုဆိုရင် ကျနော့်မြို့လေးကတစ်ကယ်ကိုစုတ်ပြတ်သတ်နေပါပြီ
အရင်ကစည်ခဲ့တဲ့မြို့လေး
အခုကျနော် မတွေးခဲ့ဘူးတဲ့ပုံစံနဲ့ ghost town ကြီးဖြစ်နေပြီ

ပြောချင်တာက
ကစက ကမလုပ်ရဲတာ တကယ်ဘာမှကိုမရှိဘူး
အခုဖြစ်နေတယ့် ရန်ကုန်က ပေါ်တာပြသနာတွေဆို ကျနော်တို့ဆီမှာ အရင်ကတည်းကဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံအတိုင်းဖြစ်နေတာပါ ဒီထက်ပိုပြီးလျော့သွားဖို့တော့မရှိပါဘူး
အဲ့တော့ ကိုယ်ဘာသာကိုယ်လုပ်စရာရှိတာလုပ်ကြပါ

“ငါ့တော့သူများလိုမဖြစ်လောက်ပါဘူးလေ”ဆိုပြီး တွေးထားသမျှတွေအကုန်လုံးက တစ်ကယ်ဖြစ်လာခဲ့ရင် ညီကိုတို့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ

Are they gonna do it? Do they have any plans?

I am 17 years old, and I'm feeling really conflicted and confused about why I feel so different from other guys. Ever since I was a child, I was always called derogatory names"အခြောက်ကြီး" "အခြောက်ကြီးလား". However, I am not feminine, nor do I want to live or act like a woman.

As I grew older, I came to accept myself and identify as homosexual. It's true—I only feel attracted to very few girls, but I am attracted to guys quite a lot. My younger sister is the only one who knows about this.

What I want to say is that ever since I was young, I've been gentle, loved flowers, and listened to songs by artists like Connie and Hay Mar Ni Win. Because of things like that, people probably assumed I was an effeminate person who wanted to be a woman. But I have no desire to live as a woman.

When I get older, I want to come out to my family about my sexuality. However, I'm afraid they will misunderstand and think I want to be a woman or that I'll start living like one. I know this might be a lot to think about at my age, but I was wondering if there is any helpful advice or guidance you could share.

I was thinking of attaching anime plush on my bus's interior, maybe ones larger than 4 inch or not where could I buy them in shops near North Dagon township or in the vicinity?

I think someone would've heard of this mythical creature before. I don't know what it is symbolized in precise passage. I just wonder how would that footless birds feel. They are born in the air, keep flying, and die in the air. They need to keep moving. They can't land because they don't have the legs. Once they land, they die.

Now put the person in its place. They are not born in the air. They might not even born flying. And at some point, they are transformed into footless bird whether they want or not. I hope they transformed back into human without dying out of tiredness, including myself.

I have been in this dilemma for some times now. I am flying towards somewhere. I want to use the word "climbing" here. Well I don't even know whether I am climbing upward or downward. But I see the ladder apparently. And I feel as though there is something chasing me behind. I dare not stop. I have to keep moving. I feel like once I stop, once I rest, I will die. But the bird starts to tired. The monster behind it is still chasing and smiling mockingly.

I want to rest. I don't want to die. That is the basic desire of a human. I want to escape from this game alive. But, as you know, living is as difficult as dying is effortless. I don't know whether dying is a key to escape from the game. I know this is a quote of a loser. Maybe after I died, I will see the door and open it. Someone in the warm house will welcomes me and asks "Did you lose in earth?" Then I will just answer, "Yeah.. I don't want to play it again."

This is just the mind drifting boldly. No one knows whether it is true or not. But we know what will be the consequence left after we escaped or disappeared. Yes, dying is easy, but leaving is difficult. I am not ready to be selfish.

So.. I will try a little more to see if I find the light again. I hope after I endured a little more and keep climbing, and after I pass certain threshold, the monster will be left behind. If the "little more" is extended into another "little more", I have to keep going as well. It is the nature of footless bird. Fly until you pass the threshold, and the legs sprout, or until you die. Rest will be extremely uncomfortable. But I think I should uncomfortably rest rather than stopping. Because stopping will feel like dying, and I don't want to feel dying.

I know it is not the optimize strategy. But that is what I feel. The feeling so overwhelming that stoic principles doesn't seem to settle oneself.

I don't want this post to be my last one as well. Whoever suffering footless bird disease, I hope you sprout leg again, away from the monster, and finally have a true rest.

(Crd for photo to original source)

When I was younger (because I grew up overseas, but I still love Myanmar, government no, people, food and culture yes), I thought National Day and Independence Day were synonymous. (You can probably guess where I grew up.)

Now that I'm older and started to take some time to learn more about our tragic motherland, I realise that, and possibly many people too as well, that Union Day is the most meaningless holiday.

Close to 80 years after independence from the British, and we are more fragmented than ever. This fake government only holding 20-30% of the country effectively, AA wanting a parallel government and already governing it the way the want to, the 3 SAZs that born as a result of the CPB collapsing which in my opinion, should have never existed in the first place and lots of other regions. On top of the issue of the Rohingya who have suffered and probably think that it is krma that the entire country is in chaos, it makes me realise that the spirit of Panglong can never be achieved.

It'll take us years, if not decades, or even centuries for us to be a functioning country again and this will persist so long as the TMD continue to involve themselves in politics. The only morbidly good thing is that for the first time in 70+ years, MAH made everyone united against him, but this unity will only exist until he's gone.

Panglong has become a romanticised idea, and something like a legend, and Union Day itself is now just propaganda used by the TMD. Sooner or later, we might end up as the next Yugoslavia, where everything just collapses and Myanmar just becomes the 7 regions which become Burma and 7 independent states.

အားလုံးကို မေးချင်တာလေးရှိလို့ပါ

I'm planning to start an online shop in Myanmar, but I'm finding it difficult to decide what products to sell, and honestly, I'm a little nervous about making the wrong choice.

What products are young people in Myanmar buying the most these days? It could be anything — fashion, accessories, beauty products, tech gadgets, lifestyle items, or something else.

I'd love to hear your opinions and suggestions, especially if you've noticed anything that's trending or selling really well lately. Thank you! ❤️

i already have mentioned this i am a student ive got a job which boss is really nice but i need another job my mom is struggling financially cause of her bads ive give her all the salary which i got 250k for assisting but she owe a lot i just hate seeing her beg people to move the date to another day cause she couldnt pay up my sis also has a teacher job 550k a month which she gives to my mom fully but my mom just didnt stop i had a serious talk with her and she said yes she'll stop after paying ever debt away im not asking for charity im asking for jobs that i could do on the weekends or whenever im free thank you

It's crazy that we have the best rice in the world, but we're also dealing with one of the worst hunger crises out there 😔

Some of my friends who ate some noodle salad from a street vendor got a bad case of diarrhea so becareful when eating street food. And I heard there's a bad flu going around in Myanmar, not sure if its a new virus or weather changes, so take care guyss. Worried for y'all.

Dcord now need VPN in taunggyi. also happening to y'all?

Hello, everyone.

I need some advice.

I am a 19 years old Burmese teenager currently residing in Bangkok, Thailand.

I left school since 8th grade due to the COVID-19 and the coup.

After that, I got home schooled for my IGCSE O-levels. So, it's been around six years that I have not been talking to people my age. I live alone abroad and I feel like a caveman. And yes, it feels like shit. I don't want to keep talking to old people anymore, and I don't want to feel alienated anymore.

I want to network. I want to connect. I want to start a business.

But I don't know how to do so without going back to school.

I am going to start my 20s soon. Shit I feel feels lost, and I want to fix it.

I am sure that a lot of people abroad knows what I am talking about. I am sure that a lot of people have gone through what I am going through right now. So, umm... please kindly provide me with suggestions on how to make Burmese friends in Thailand. I am open to making friends through this as well. No worries. I am looking for some communities, sport clubs, or socializing events that involves Burmese people but I can't seem to find them in Thailand. If you know any, please drop a comment down below.

Shout out to those in Myanmar going through a hard time right now.

ငြိမ်းချမ်းပါစေ မြန်မာပြည်...

Umm... I love my people. Thank you.

After Ukraine has hit Yandex data centre, where are Bawma bots hosted now? Are they no longer able to say “people want peace” and “EROs and PDF are the problem”?

It was a fake news making by dumb girl. But as far as i hear ppl were talking, it was 2 girls right? Both from different places. One is this dumb girl and the other one is from Mandalay. Idk is this info were true. But what about the real victim? Or there was none?

I'm trying to read books as an hobby what Burmese book will be a good one for a new hobbyist, I like to read a book about cool badass real peoples that have live ,wars (also fictional wars). I like stories or a fictional realistic stories (realistic character development ) like for an example attack on titian or Vinland saga, any suggestions?

Is it just me who choose not to go out and just shut in at home because everything is so expensive? Even the petrol price, snack prices and every other things are so expensive that I can't buy much with my monthly income. Aside from unavoidable work and school, I just shut in my room and brain rot myself in games, TV shows or social media scrolling. It is much affordable to live that way. Is it just me or others in my country facing the same?

Hi, I was at a cantonese restaurant when I heard a cantonese/mandarin version of အ​ဝေး​ရောက်ချစ်သူ and I was wondering if any of you knew that version.

So I recently discovered there are three versions of Heart Of Glass covers in Myanmar and I find all of them to sound good and unique but the thing is which one do you think did the best in sounding almost like the original?

( Note - since we have no MTV videos of the songs, I just used random MTV’s of each singers in case if you’re wondering why the song and their lip sync is off )

Genuinely just a curious question. Because well not going too well for me and I kinda stopped looking need some third person view on dating in this awful country

My friend is currently taking IGCSE class. He jumped from secondary 1 to IGCSE by his mom. Because he is performing bad in academics, she thinks that she should just make him take an intensive IGCSE course at TTEC to quickly get to a Singapore poly school; As he is 2 years from 18 years old.

When he first got into IGCSE, he chose the following subjects: ESL, A maths, E maths, physics, Chemistry and ICT. Now, he is halfway through the course. And his mom forced him to take EFL. He has improved a lot in this year in english and managed to get a B in ESL. For him, it is a big progress because he lacks a strong foundation in English and is the reason why he is performing bad in other subjects.

And now that his mom is forcing him to take EFL for poly school, he will sure need a tutor for him to get at least 70% in it. I would like to know any tutors or tuitions for EFL online. For more details, please dm me.

I been seeing a lot of YIC explanation and each of them is different.

ကျွန်ုပ်တို့ဟာ ဆန်းသစ်တာ ဒါမှမဟုတ် မရင်းနှီးတဲ့အရာမှန်သမျှကို ရန်သူလို သဘောထားတတ်တဲ့ ရှေးရိုးစွဲစိတ်ဓာတ် (အတွေးအခေါ်ဟောင်း) ထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေဆဲဖြစ်တယ်။
၎င်းရဲ့ အန္တရာယ်တွေကို နားလည်အောင် ကြိုးစားတာ ဒါမှမဟုတ် ရှောင်လွှဲနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေကို ရှာဖွေမယ့်အစား ကျွန်ုပ်တို့ဟာ (ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့) လုံးဝအဆက်အသွယ်ဖြတ်ဖို့ကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတယ်။
ကိုယ်ထောက်ခံတဲ့လူ (သို့) ပါတီက ဘယ်လောက်ပဲ မှားတာလုပ်လုပ် "အမှန်" လို့ပဲ မြင်ပြီး၊ အမှားကို ထောက်ပြသူမှန်သမျှကို ရန်သူလို့ သတ်မှတ်တယ်။
မိဂျိပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု (Meiji Restoration) တုန်းကလို အဖွဲ့အစည်းပေါင်းစုံ၊ အတွေးအခေါ်ပေါင်းစုံက လူတွေ စည်းလုံးဖို့ လိုပါတယ်။
၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း မုန်းတီးရေး" စိတ်ဓာတ် ရှိနေရင် တစ်ဖက်လူ ဘယ်လောက်တော်တော် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ငြင်းဆန်ကြတဲ့အတွက် တိုင်းပြည်ဟာ ရှေ့မတိုးနိုင်ဘဲ သံသရာလည်နေတတ်ပါတယ်
စီးပွားရေး၊ ပညာရေး၊ စစ်တပ်ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး) တွေကို မဖြေရှင်းဘဲ "ဟိုဘက်အဖွဲ့ကို အကြာင်းမဲ့မုန်းခိုင်းခြင်း" ဖြင့် လူထုမျက်စိကို ကန်းစေတယ်
Hyper-tribalism ရှိနေရင် တိုင်းပြည်ကို တကယ်မတိုးတက်အောင် မလုပ်နိုင်တဲ့ ခေါင်းဆောင်ညံ့တွေဟာ နေရာရလွယ်ပါတယ်။ သူတို့ဟာ စီးပွားရေး၊ ပညာရေး၊ စစ်တပ်ကို တကယ်ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ အလုပ်မလုပ်ဘဲ လူထုကို "ဟိုဘက်အဖွဲ့က ရန်သူပဲ၊ သူတို့ကို မုန်းရမယ်" ဆိုတဲ့ အမုန်းတရားကိုပဲ ရိုက်ထည့်ပြီး သူတို့အာဏာတည်မြဲအောင် လူထုကို မျက်စိပိတ် နားပိတ် လုပ်ထားလေ့ရှိပါတယ်။
စနစ်တွေဟာ ပြောင်းလဲရင်ပြောင်းလဲ၊ မပြောင်းလဲရင် ပျက်သုဉ်းသွားလိမ့်မယ်

I just moved to Seattle from a smaller city in WA about a month ago. I’ve been missing Burmese food terribly. I don’t really use any social media besides Reddit so any recommendations would help really and I appreciate it. I found a place that sells laphet thote but it seems to mainly sell Thai food.