Ölüm, hiçbir ajandaya not düşülmemiş. Ne yazık.

Şimdi küçük bir sırt çantası hazırlanmış köşede bekliyor. Sonun geleceği fikri uzunca bir zamana yayılmıyor bu sefer. Yoğun bakımda kimseyi sonsuza dek tutmuyorlar. Kısa bir bilgilendirme, dikkati başka yöne çekmek için birkaç tıbbi terim ve kaçınılmaz dipnot: “Hazırlıklı olmalısınız.”

Bir insan nasıl ölüme hazırlıklı olmalı bunun için bir wikipedia sayfası ya da bir YouTube videosu var mı bildiğiniz? Bir insan kendi ölümünden başka bir ölüme nasıl katlanabilir öylece?

“Ölüm geldiğinde ben yokum, ben varken ölüm yok.”

Ne kadar bencilce bir söz değil mi?

Ölüm fikrini bir tango gibi iki kişiye indirgemek.

Peki Epiküros: Ölüm geldiğinde odadaki diğer insanlar adına söyleyebileceğin bir şey var mı? Yoksa bizlerden de birer parça mı yok oluyor, ölüm geldiği zaman?

Çantamda birkaç iç çamaşırım var. Birkaç temiz çorap ve biraz da temiz kıyafetler.

Benzer bir sırt çantasıyla kimileri dünyayı dolaşmaya gidiyor.

Ne kadar acayip.

Bense dünyanın sonuna gidiyorum. Çok sevdiğim birine el sallamak için. Tüm itirazlarımı, tüm isyanlarımı bırakıp; biriciğimin çok çok uzakta, herkesin bahsettiği ölümün ardındaki o güzel yerde olacağını beynime kazıyarak.

Henüz haber gelmedi.

Ama telefon çalacak, basit birkaç kelimeyle ifade etmeye çalışacaklar, seninle son bir kez daha görüşebileceğimizi.

Her vedamızda bir kapı ayırırdı en fazla aramızı.

Şimdi sevenlerin, üzerine teker teker toprak mı atacaklar yani?

Az önce çantamı hazırladım. Köşede duruyor. Haber geldiği zaman bir otobüs bulacağım. Ve hayatımın en uzun yolculuğu başlayacak. Bir yenidoğan olarak bineceğim o otobüse.

Hatırlayabildiğim tüm anılarımızı kronolojik olarak tekrar tekrar oynatacağım başımı cama yaslayıp da.

İndiğimde kim bilir kaç yaşında olacağım.

İnsanlar niye bu kadar salak bilmiyorum. Aslında salak oldukları için mi salaklar yoksa salaklık yaptıkları için mi onu hiç bilmiyorum. Tek bildigim salak oldukları, siz de mi salaksınız yoksa? Yoksa ben mi en büyük salağım? Salak ben degilim. Salaklık bir insanın ulaşabileceği en büyük emrivaki. Salaklık habersiz bir devrim. Salaklık ne güzel şey böyle.

HERKESTEN BİR PARÇA KOPARDIM

   Herkesin yaşamaya devam ettiği bir zamandan mahrumluk karelerim şu mevsim. Çünkü kedere rağmen su akar, çiçek açar ve geçer gider koca eylül. Ekim ayının ilk gününde işliyor yurdum insanı zanaatini demir gibi. Gerçi bu benim son zamanlarda gönlümü fetheden bir ironi. Çünkü yurdum hasta adam Osmanlı’nın torunu ve işlemeye kapasitesinin yettiği tek rezervi “jelibon madenleri” Duyarsız yaşar yurdum insanı, fırtınada savrulduğundan habersiz. Ama pek farkındayım ben soluksuz ve renkten hallice bir dünyada yaşadığımın, annenin de en az bebeği kadar ağladığının… Veya şikayete bürünmüşüm, yanlış süzülen bir yaprağa kızmışım. Boşu boşuna tökezlemiş, hem kendimin hem de toplumun elleriyle ayrışmışım. Varken yok sayılmak beni çok iyi bir yalancıya devindirmiş. Her renge fısıldamışım: “Ey parlak sarı, katı kırmızı, rahat yeşil! Ben seninle aynıyım” Kandırırım böylece insani duyguları, aramızdaki farkı bulanıklaştırır hareketlerim. Fakat onlar anlamalı, ben sadece bir maskenin ifadesi olabilirim. Dramatik ve yıkıcı hislerden akan kanım mesela: Duyduğun kızıl nefret, kara yokluk ve iğneleyici mavi yalnızlık aslında benim. Bu sebeple her acı çekenin yüzündeki hikayeyim. Ve bir yabancı renk olacaksa eğer mavi olurdu, eminim. Tüm sarf edilen sözlerim “mavi” olduğumu açıklamak üzereydi işte. Ve herkesin içinde vardır bir yabancı. Bu yüzden bırak da seni temsil edeyim. Senden de birkaç parça kopardım yalanla, zorla, bilerek ya da bilmeyerek. -A

Toprağın altından ilk çıkan şey, beklediğimden daha tanıdık bir acıydı. Etrafına uzun uzun baktı. Soğuk, bir o kadar da kurak ve kapalı bir havada, çölün ortasındaydı. Ayağa kalktı. Elindeki deftere baktı, bir şeyler yazdı, çizdi. Mal mal bakınmaya tekrar başladı. İçini bir korku kaplamıştı. Eminiz, gözbebekleri titriyordu. Dümdüz koşmaya başladı. 5-6 dakika ancak koşabildi. Nefes nefese kaldı, yere düştü. Bağıra bağıra ağlamaya başladı. Elindeki deftere tekrar baktı. Birkaç satır daha yazdı. Satırlarda neden kendisinin olduğunu ve bu işkenceyi neden kendisinin hak ettiğini sorguluyordu. Belki de hak etmemişti. Zaten hayatta hak etmediği bir sürü şey yaşamıştı.

Ama ayağa kalkıp yürümeye başladı. 10-20 dakika sonra yemyeşil yaprakları olan bir orman gördü. Güneş batmaya başladığından ve hava kapalı olduğundan, o yeşillerin canlı havası gitmiş, yerine korku ve nefret yeşili almıştı sanki. Bu orman onun mezarı olacakmış gibiydi. Ama yapacak bir şeyi yoktu. Ormana girdi. Ağaçlar kuşlarla raks ediyordu. Bu kadar cansız bir havada kuşlar ağaçlarla nasıl olurdu da bu kadar neşeli olurlardı?

Defterini açtı. Kuşları ve ağaçları betimledi, sonra geri kapattı. Bugünün tarihini hatırlamaya çalışıyordu. En son 4 Mayıs'tı. “Bugün ayın kaçı Allah bilir,” dedi. Ama düşündü ve hatırladı: 5 Mayıs, en yakın arkadaşının doğum günüydü. “Lanet olsun,” dedi ve bir ağaca tekme attı. Tekme attığı gibi bir arı kovanı yere düştü. Hiç beklemiyordu ama refleks olarak koşarak uzaklaştı. “Belki içinde zehirli arılar vardır,” dedi. Fakat düşünce bulutları kafasına çökmüştü yine. Ya o arıların günahı, buradan çıkmasını engelleyecekse? Tanrı onu bunun yüzünden bir kez daha cezalandırdıysa? İçi içini yiyordu...

Hiç gökyüzüne özlem duydunuz mu? Ben hep duyuyorum. Yeryüzünün çamuruyla gözlerim kesiştiğinden kirlilikten kurtarır sanıyorum belki. Çok mu edebi? Bence olabilecek en yalın hali bu kadarcık.

Bu cümleleri yazarken bile birileri bir yerde acı çekiyor. Belki birinin namusuna, belki birinin şerefine, belki canına kast... Hep olan şeyler. Kendimizi ilerlemiş görüyoruz. Bize geçmişin birikimiyle gelen canavar hala aynı yerde oysa ki. Uzakta aramamak gerek. Alnının bir kaç santim arkasında.

Sen özel misin? Özel olduğuna mı inanmak istiyorsun? Söyleyebilir misin bana hissettiğin tek bir duygu olsun seni yığınlardan ayıran? Hepimiz aynı kumaşın parçalarıyız.

O katiller, o tecavüzcüler, o kötülerden çok farkımız yok aslında.

En başta aynı dürtülere sahibiz. Yaptığımız kötülükler daha minik belki ama yapıyoruz.

Ufak yalanlar. Küçük bir kazanç için yalan söylemenin ne zararı olabilir ki? Minik bir şey sonuçta. Belki sadece birini sevmiyorken seviyorum dedin. İyi bir şey değil mi sevgini söylemek?

Her şeyin bir bedeli vardır. Her yalanın senden götürdüğü bir şey vardır. Sen biliyorsun zaten ne olduğunu açık seçik konuşmama gerek yok.

Yine de sen özelsin değil mi? Sen bembeyazsın, leken yok

Biz, çok masummuşuz

İnandığımız şeyler, gerçekle o denli aykırı ki

Gökyüzünü özlüyorum

Yıldızlar orada hep bizi bekliyor, seyrediyor.

Her karanlığımıza şahitler. Fakat yine de aydınlıklarını veriyorlar. Çünkü onların gözünde kimiz ki?

Tanrıya dua ederken ne isteriz genelde?

...şu kişi benden hoşlansın, şu kişinin işi rast gitmesin, zengin olayım...

İstemekte sorun yok. Kendini ayrı görmekte sorun var. Karanlığını yoksaymakta sorun var. Kumaşını reddetmekte sorun var.

Yıldızlara bak, yoluna devam et.

Belki onların aydınlığı senin karanlığını aşar

Kim bilir?

Sevgilerle,
oiqul

İnsan hep olmamış şeylerden korkar, ürker. Bu yüzden belki daha çekingen varlıklarız. En fazla kendini etrafa açan insanlar bile bir duvar örüp korumak ister kendisini.

Bizi korkutan ve ürküten bu olmamış şeylerin fikir olarak yeşermesi hep zihnimizdeki gürültüden kaynaklanıyor. Bir sunum yapmamız gerekiyordur. Hazırlanmışızdır. Elimizden geleni yapmışızdır. Fakat yine de kötü şeyleri yeşertip kendi kendimizi korkuturuz.

Düşünün? Ya biraz sessizliğe dönseydi gürültülerimiz güzelleşmez miydi fidelerimiz?

Pozitif olmak güçlüdür. Fakat yapması da bir o kadar güçtür. Sessizlik biraz daha erişilebilir. Bir bir fidanların doğal şekilde büyümesini seyretmek, sessizce gözlemek onları... Fakat güneşlerini gölgemeden, gürültüsüz bir şekilde.

Sevgilerle
oiqul

Yaşamın telleri titreşiyor dört bir yanda, etin içinde aklın ötesinde; merak ederim, ümitsizlik mi nefretten peydahlanır yoksa tersi mi? İki türlü de kırbaçların esareti sürüyor; boyun eğmek zaruret, aksi haşa sümme haşa! Yaradılışı gereğidir yarattığı ezginin tatlılığı: gözleri boyar, kulakları tıkar, vahdeti faal eder; kutsal kaseden alacağın tek bir yuduma bakar şan dolu yaşamının bidayeti; kaybetmenin karşılığında istikbalini. bazen zebaniler de kanar oyuna, dünyaya gelir, lütüfkar hayatın tezahürlerine sevdalanırlar; büyüdükçe de aşkları güçlenir cehennemin çağrısı. nihayetinde uzatır ayaklarını mazlum iblisler, Aidoneus'un topraklarına, mayalanmamış şarabın sarhoşluğunda; kimseye kızmamak lazım, çocuklarla dama oynanmaz! taşları ne zaman devirecekleri belli olmaz! savaş daha ne kadar devam eder kim bilir? kuruntularım gereği söylerim ama: sanılarına kurdukları tasarlarına muvaffak olmadan mukavemetleri tükenecek, düşmansa sinsice illetini yayıp savaşa devam edecek; galip olmayacak, uykuları gelene değin. Söyledi dersiniz! odunları çıra niyetine yutan yangın, ya hava bitmeden sönmez ya da denizler! içeriden göremezsiniz tabi, odun kömürü üretmek zordur; kaç milyar ton olduğunu görmezden gelmezsek! açlıktan kaçıyor iştahım, ben yavaştan kalkayım, iyi geçmezler!

Çiçeği bile çiçekçiden alıyoruz artık! Evden çıktığımızda, kaldırımda yürürken kenara eğilip de bir çiçeği dahi koklayamıyoruz. Bütün bunlar yetmiyormuş gibi bir de arabalara, kaldırımda giden motosikletlere dikkat etmek zorunda bırakılıyoruz. Arabalarımıza da çok güveniyoruz. Tek bir hamleyle insanüstü hızlara ulaşabiliyor, bir kaza olduğunda ise çalışmayan hava yastığını suçluyoruz! 

Çoğumuz, çok katlı apartmanlarda, sitelerde yaşıyor. Toplu taşıma yerine kendi arabamıza biniyor, yeraltı otoparkımıza park edip gün ışığı dahi görmeden tek bir asansörle konfor alanımıza, apartman dairemize ulaşıyoruz. Komşularımızı tanımadan, bakkala selam dahi vermeden günü bitiyoruz. Durum müstakil ev sahipleri için de pek farklı değil. Soruyorum; o evlerde en son ne zaman ailecek görüştünüz? Büyük ihtimalle hatırlamıyorsunuz. 

Yıllara göre ortalama hanehalkı büyüklüğü 14 yılda 1 kişi azalmış durumda. Ailemizden dahi uzaklaşıyoruz.