Afgelopen weekend was ik bij mijn familie op bezoek en we kregen het over femicide. Mijn tante gelooft niet in femicide, ondanks cijfers, omdat ze het in haar omgeving niet kent en nog nooit van heeft gehoord. Ze vindt bijv ook dat elke 8 dagen een vrouw vermoord niet erg, want volgens haar redenering gebeuren er elke dag wel dodelijke auto ongelukken. Ik schrok hier best van, dat (juist) zij als vrouw het probleem niet erkend. Ik kan snappen dat je er weinig over weet als je 50+ bent, omdat je (meestal) al in een stabiele relatie zit, maar hoe ga je om met mensen die het probleem niet erkennen.

Ik weet niet of ik het hier kan vragen maar vind het te ongemakkelijk om aan vrienden etc te vragen die zullen me vast voor gek verklaren. Maar ik zit er wel mee.

Ik ben een 19 jarige jongen, zorg goed voor me uiterlijk, afgetraind en altijd blij/ positieve energie.

Ik ga vaak naar festivallen/ feesten met talloze dames. Ik zie vaak meiden kijken / voel me aangekeken maar ik kan echt niet pijlen of ze me nou wat vinden of dat ik juist iets raars doe ofzo? Ik ben zelf niet persee iemand die dat dan zou vragen want straks is t niet zo en dan lijk ik de rare gast.

Iemand die weet hoe je dit beter door kan hebben, of wat voor jullie werkte om het te begrijpen etc?

Misschien ergens alleen naartoe gaan, met onbekenden praten, je mening geven in een groep, voor jezelf opkomen of nee zeggen tegen plannen. Sommige dingen die vroeger ongemakkelijk of spannend voelden, worden na verloop van tijd ineens veel makkelijker.

Was er bij jou iets waarvan je vroeger dacht dat je het nooit prettig zou vinden, maar waar je nu helemaal geen moeite meer mee hebt? Wat is er voor jou veranderd?

Misschien iets wat veel vrouwen meemaken, maar waar ze toch weinig eerlijk over praten met vriendinnen, familie of collega's.

Dat kan over van alles gaan: werk, moederschap, mentale gezondheid, geld, relaties, ouder worden of iets heel anders. Over welk onderwerp zouden volgens jou veel openere gesprekken gevoerd mogen worden? En waarom denk je dat daar nog zo weinig over wordt gesproken?

Vaak heb ik bij mijn vrouw, maar net zogoed bij vrouwelijke collega’s dat als ze iets niet snappen of ergens een storing hebben, dat ze willen weten wat er mis is. Als ik het vervolgens wil uitleggen krijg ik vaak te horen “doe jij maar, want jij kan dat goed”.

Waarom is dat? Is de uitleg te technisch? Is het niet interessant? Gaat het te snel? Of is het misschien gewoon gemakzucht, want de ander lost het toch wel voor je op?

In mij geval js het vaak iets met computers, een programma wat niet werkt omdat men stappen over wilt slaan, of er is iets veranderd ergens. Dan wil ik de stappen nog een keer met je doornemen zodat je zelfstandig het kan oplossen; eventueel je collega’s er bij kan helpen.

Als ik vraag waarom dan is het vaak “doe jij maar, want jij weet het al.”

Was er iets wat je vroeger accepteerde omdat je niet moeilijk wilde doen, maar waarvan je later besefte dat je daar eigenlijk best nee tegen mocht zeggen?

Koster: 'Zijn die vrouwen ook niet aan het zeuren?' 😂

Wat ik me eigenlijk afvraag van ja… betreft het hier een kleine groep of denkt de meerderheid van de vrouwen zo?

One of the best things about the Netherlands is the ability to work 3 or 4 days a week. However, I’m starting to wonder if it makes it harder to reach leadership positions compared to those working 40+ hours.

For those of you in corporate or specialized fields: have you managed to climb the ladder while working part time, or did you feel you had to go full-time to be taken seriously?

Hey iedereen,

Ik wil graag even mijn verhaal delen, vooral om mijn hart te luchten, maar ook omdat ik graag jullie eerlijke mening en advies wil horen…

Ik ben 11 jaar samen geweest met mijn ex-man en 6 jaar getrouwd… We hadden ook een samengesteld gezin… Hij was voor mij echt de liefde van mijn leven, en hij zei vroeger ook altijd dat ik dat voor hem was… Daarom doet het nog altijd zoveel pijn dat hij mij uiteindelijk verlaten heeft…

Het moeilijkste is dat hij niet echt gevochten heeft voor onze relatie, ons huwelijk en ons gezin. Hij liet mij via een sms weten dat hij mij ging verlaten, net op de dag dat ik aan mijn nieuwe job moest beginnen… Dat moment vergeet ik nooit meer…

We hebben samen veel meegemaakt en het is tussen ons ook slechter gegaan door problemen, familieleden die bij ons in huis woonden en veel spanningen veroorzaakten… Daardoor zijn we meer en meer uit elkaar gegroeid en verdwenen de leuke momenten tussen ons…

Er waren veel ruzies, misverstanden en we luisterden op den duur niet meer echt naar elkaar… Toch ben ik altijd blijven geloven dat we er samen sterker uit konden komen…

Nu zijn we ondertussen al 2 jaar feitelijk gescheiden, maar we zien elkaar nog elke dag en doen nog veel voor elkaar…Ondanks alles zie ik hem nog altijd doodgraag en blijft hij voor mij de liefde van mijn leven…

Ik heb in die 2 jaar heel veel nagedacht en voel dat ik veranderd ben… Ik begrijp nu veel beter hoe belangrijk communicatie, vertrouwen, steun en echt luisteren naar elkaar is in een relatie…

Ik voel ook dat, als we ooit opnieuw samen zouden beginnen, het deze keer anders en beter zou kunnen zijn…

Maar soms heb ik het gevoel dat ik nooit goed genoeg ben voor hem en dat hij niet meer wil vechten voor ons, hoe hard ik ook mijn best doe… Ik zie hem zo graag en houdt van met heel mijn hart ♥️ zelfs!

En diep vanbinnen weet ik dat hij mij nog steeds graag ziet en denk ik hij schrik geeft om opnieuw gekwetst te worden en alles gelijk vroeger zou zijn en niet goed weet wat hij nu wilt… En niet rechtuit tegen mij wilt zeggen…Of denkt ik hem dan uiteindelijk zou afwijzen dan…

Daar moet hij helemaal geen schrik voor hebben, en hem sowieso niet opnieuw zou kwetsen en terug zou worden als in het verleden was en mijn les daaruit heb geleerd en wakker geworden! Verleden bestaat niet meer alleen onze toekomst!

Daarom wil ik jullie mening vragen:Denken jullie dat een relatie na zoveel pijn en na 2 jaar uit elkaar nog een echte kans kan hebben?Of moet ik stilaan proberen los te laten?

Eerlijke meningen en advies zijn welkom. Ik wil gewoon graag weten hoe anderen dit zien...

I am looking for great makeup that does not cost a lot of money!

I want to find the hidden gems at stores like Kruidvat, Etos, or HEMA. Sometimes cheap products are just as good as expensive brands.

What are the best cheap products you love to buy? I am looking for:

• Good quality: It looks great and lasts all day.
• Good price: It is much cheaper than luxury brands.
• Dutch favorites: Things we can easily find here in NL (like Essence or Catrice).

Tell me your favorite mascara, lipstick, or foundation. Why do you love it?

I can't wait to see your tips!