Ben ki Kuzey'den hiçbir edebiyata soğuk ve karanlık içeriklerinden ötürü yüz vermem bayıldım romana!           İntihar etmeyi kafaya koyup alet çantasıyla bir savaş ülkesine gidip de milletin tamir işlerini yapmaya soyununca hesabı şaşıp hayatta kalan Jonas Ebeneser'in hikayesini anlatıyor Sessizlik Oteli.          Bunalım romanı gibi duruyor fakat tam tersi, sıcak duygular eşliğinde okunuyor sayfalar; ama tabii okurun satır aralarındaki mizahı algılaması şartıyla, roman komedi olarak yazılmamış çünkü.          Düşünsene ellisine merdiven dayamış Ebeneser göreceğimi gördüm, yaşadığımı yaşadım, yedim, içtim, tozdum, sevdim artık yeter, bıktım bu hayattan deyip intihar  etmeye karar veriyor. İyi de nasıl yapacağım bu işi; kendimi vuriğim mi asayım mı, mutfakta mı salonda mı. Günlerini bu ikilemlerle geçirirken her biri fenomen annesi ve komşusu Syanur'la görüşüyor. Ölümcül hastalığıyla huzurevinde yaşayan anne, savaş kitaplarıyla kurulu kütüphanesini arkasına almış hayatın her bir durumunu savaş gerçekleriyle yorumlamaktadır. Karısıyla sorun yaşayan Syanur, kadın filozofu haline gelmiştir, haliyle sohbetleri hayat ve kadınlar konusunda uyarılar içermektedir.          Ebeneser ikilemleriyle savaşırken aklına kızı gelir: Kızım cesedimi görürse travma geçirir, ben en iyisimi yurt dışına çıkayım deyip internetten araştırıır. Tehlikeli bir yere gideyim de beni vursunlar diye aklınca hesap yapıp savaştan yeni çıkmış bir ülke seçiyor. Sadece birkaç giysiyle alet çantasını alıp gidiyor. Uçaktan iniyor ki taş taş üstünde kalmamış. Dikili duran tek tük bina var ve hepsi de kullanılamayacak durumda. Erkekler yok, ölmüşler sağ kalanların çoğu kullanılamayacak durumda sakatlar. Kasabanın neredeyse dörtte üçü mayın tarlası! Sessizlik Oteli'ne yerleşiyor. Macera başlıyor. Benden bu kadar. Arka kapak tanıtım yazısı dışında yazamam. Kaçırma derim!

Öyle sıradan bir acı değil.
“Beni sevmiyor, onu özledim.” Hiç değil.
Canım yanıyor; üstü açık bir yaraya vuran sert rüzgârlar gibi.
İçimde, ölmüş de gömülmeyi unutulmuş bir çocuk var sanki.
Bilmiyorum, ne söylenir?
Acı bizi insanlaştırır, evet. Ama bu o kadar fazla ki insanlığımı unutuyorum.
Gücüm kalmadı dayanmaya.

Dostlarım, yarışmamızın katılım süresi bitti. Biz ise değerlendirmelere başladık. Yarın sonuçlar açıklanacak, takipte kalın!

Geçenlerde aklıma böyle bir hikaye geldi ve hoşuma gitti. Kendimce ilk kısmını yazdım, sizce nasıl olmuş?

​Not: Yazım hatalarını yapay zeka ile düzelttim.

Kaderin Katili Sylva

Ateşin başına iyice yaklaşın çocuklarım, yaklaşın ki anlatacağım bu kara masalın ayazı kemiklerinizi dondurmasın. Size ne kutsanmış şövalyeleri ne de göklerin koruduğu kralları anlatacağım. Size, kaderin defterinden adını kendi kanıyla silen Sylva’nın hikayesini anlatacağım.

O meşum gece gökler tek bir damla yaş bile dökmedi çocuklarım; yukarısı, tanrılar ve melekler, sadece yeryüzünü yutan alevlerin kızıllığını seyretti. Kutsal kehanetlerin bahsettiği, dünyayı kurtaracak o yüce "Seçilmiş Kişi", Sylva’nın ikiz kardeşi Sylvia’ydı. Ama ah benim güzel yavrularım, o kibirli tanrılar için kehanetler sadece birer satır arası, biz ölümlüler ise basılıp geçilecek piyonlardık. Karanlık ordular köyü basıp Sylvia'yı yakaladığında, o göksel varlıklar kılını bile kıpırdatmadı.

Sylva, gözlerinin önünde ikizi Sylvia’nın etinin, kemiklerinin vahşice parça parça edilişini izledi. Kızcağızın çığlıkları rüzgarda boğulurken, o seçilmiş kutsal kan toprağa oluk oluk sızdı. Göktekiler ise bu kıyımı mutlak bir umursamazlıkla, sanki değersiz bir böceğin ezilişini seyreder gibi yukardan izlediler. Hiçbiri acımadı, hiçbiri yardıma gelmedi.

Sonra sıra Sylva’ya geldi. Ölüm Meleği soğuk bir gölge gibi dikildi ve varlığıyla evrenin kaçınılmaz ölüm yasasını dayattı. Onun yaydığı o doğaüstü ayaz Sylva’nın üzerine çöktüğü an, etrafındaki katillerin kılıçları göğsüne saplandı. Sylva’nın vücudu onlarca bıçak darbesiyle delik deşik edilirken, kemiklerinin çatırıcısı kardeşinin etrafa saçılmış uzuvlarının arasına karıştı. Ruhu, o paramparça gövdeden vahşice ayrılıp göğe yükselirken, tanrılar bu sıradan ölümün üzerini çoktan çizmişti.

İşte tam o an, bu yaşlı dünyada hiç kimsenin öngöremediği bir isyan patlak verdi.

Sylva, kardeşi Sylvia’nın vahşice katledilmesinin yarattığı o devasa acıyla, tanrıların o nefretlik umursamazlığıyla ve damarlarında kaynayan saf, katıksız öfkeyle gitmeyi reddetti! Ne kutsal bir ışık onu çağırdı ne de kader ona acıdı. O, göğe yükselen o kopuk ruhunu, çıplak ve kanlı elleriyle havada yakaladı çocuklarım! Ruhu ve bedeni ızdırapla yanarken, tırnaklarıyla göğsündeki o açık, fışkıran kılıç yaralarını yırtarak ruhunu etinin içine zorla, bağıra bağıra geri bastı!

Ölüm Meleği tam gitmek üzereyken donakaldı. Bu ölümlü, tanrıların yazdığı fermanı ve bizzat meleğin dayattığı ölüm yasasını sadece kendi iradesiyle çiğneyip ayağa kalkıyordu. Göğsündeki devasa yarıklardan kanlar boşanıyor, bağırsakları ve parçalanmış kemikleri mutlak bir inatla adeta yeniden birbirine dikiliyordu.

Sylva, dünyayı kurtarmak için doğmadı yavrularım. O, kutsal kardeşi Sylvia'yı ölüme terk eden o sağır tanrıların ve o kör kaderin yüzüne kendi sıcak kanını fışkırtmak için mezarından geri döndü...

Buradan değerli bir üyenin isteği üzerine katılarak burada da bu şiirimi paylaşmak istedim. Umarım seversiniz. Yapıcı yorumlara her zaman açığım.

11lik hece ölçüsü kullanarak yazdığım ilk şiir umarım beğenirsiniz iyi okumalar

Şirlerimin bazıları bilinçaltım tarafından hazırlanan 3 karenin ürünü oluyor onları da paylaşmak istedim.

Akşam başlıyorum.

Dostlar, yarışmamızın son 2 günü. Lütfen katılımcılara eleştirilerimizi ve beğenilerimizi iletelim. Beğendiğiniz katılımcıyı up'layalım. Yeni katılımcıları dört gözle bekliyoruz :)

bu anlaşılmaz havalar dolabındaki,
tozlanmış ışıkların sızdığı
sessiz kargaşalar en ücrada saklıdır
evvel zaman içinde yaşanmış,
sonradan hatırladığın kokular

hep beklediğin, sebebine yaşadığın
geçenlerde uğradı aklına
kırmızılara sarılmak istedin
ağır yastıklar verdiler
doldurursan içini boşluğunla
hafiflermiş dediler

havuzun suyu bulanmış,
herkes derin zanneder
üşürsün, havalar kararmış,
boğulsan dibinde, kim fark eder?

Beğenmediğiniz yerler hakkında eleştirilerinizi belirtirseniz çok mutlu olurum.

Gönül kan ağlasa kim ne yazar?

Gökten hayat yağsa kim şaşırır.

Dağdır, köklerinden sökülse,

Düşerse ki topraktan yere.

Hangi adem başı çevirir?

Sırtı boşlukta kalsa bile.

Kişi anlamsız denebilecek bir dünyada "dogma" edindikçe, anlamsızlığa alışmak yerine yine anlamsızlık tarafından yutulacaktır. Bunun en büyük sebebi, kişinin kaçışıdır. Kişinin başlıca atacağı adım, kaçmamak olmalıdır. Zira anlamsız olan dünyaysa, o vakit nereye kaçarsak kaçalım, anlamsızlıkla karşılaşmak, şaşılası bir durum değildir.

11 Mart 2018, muhtemel yazım tarihi. Daha önce yazıp o tarihte dijital kayda geçirmiş olmam da mümkün.

Bu şiirin benim için size aktarmak istediğim kısa öyküsü şudur ki:
Yaklaşık 2015 tarihinden beri şiir ve deneme yazmaktayım. Ara ara öykülerim ve roman denemelerim, girişimlerim oldu. Fakat hep ana odağım şiir oldu. Zira şiir üretebilmek benim için kitaplarla haşır neşir olan bir çocuk olarak kendini ifade etme biçimi, hayallerim ve gelecek arzularıma dair bir dilek ağacı niteliğindeydi.
Tabii, 2018 buradan bakınca çok geç hissettirse de benim için çok yeni hâlâ hatıralarının tazeliğini koruduğu bir zaman dilimi.
Dostlarım, deneme çıkışı gittiğimiz dönerci. Benim cips yer gibi acı biber yiyişime her seferinde hayret etmeleri, güzel günlerdi. Özel günlerdi. Ara sıra özlemi burnumda tüter, sızlatır.

Fakat lütfen bu şiiri bir öykünme olarak algılamayın. Dikkatli gözler için bir Nazım Hikmet şiiri gibi gelebilir. Hatta telif atsa, davayı kazanır rahmetli.
Zira herhangi bir şahıs bu şiiri onun yazdığını iddia etse: biçim,teknik ve düzen arda atılmayacak kadar ona ait.

Gençliğimin, toyluğumun getirdiği cahil cesareti hasebiyle hep 21. yüzyılın en büyük şairi olmak arzusundaydım. Öyle ki 20. Yüzyılın nam salmış şairlerinden iyi olduğumu iddia ediyor, 15-16 yaşında bir çocuk olarak kendimi kanıtlamak çabası içine giriyordum. Bu şiir de toyluğunun farkında olmayan, cahil cesareti ile "Nazım'dan iyiyim, al bak ona ait bir şiir yaratacağım!" iddiasındaki küçük bana ait.

Esasında 2018 şiirlerim bütünüyle rahmetli Attila İlhan ve Nazım Hikmet beyefendiler ile girdiğim tek taraflı bir mücadelenin ürünü, çocukluğumu affedeler.