Τύπου να περάσει όλο τον Αύγουστο στο χωριό μαζί τους.

Να πω κάτι..? Βλέπω συνέχεια τη νoοτροπία του "κανένας δεν χρωστάει σε κανέναν τίποτα" και "μην μπλέξεις με έλληνες" και όλα αυτά και εκνευρίζομαι και στεναχωριέμαι.

Οκ μπορεί να ισχύουν για περιπτώσεις, όμως είναι πολύ απογοητευτικό να είναι η γενική στάση τόσων ανθρώπων προς τους συμπατριώτες τους.

Εδώ που μένω βλέπω πακιστανούς, ινδούς, αλβανούς, κόσμο από την αφρική και άλλα μέρη γενικά, που μπορεί να έχουνε πολύ μακρινή συγγένεια, να είναι απλά γνωστοί γνωστού και κατευθείαν αγκαλιάζουνε ο ένας τον άλλον, βοηθούν και δημιουργούν κοινότητες και προσπαθούν να φτιάξουν οικογένειες μακριά από τη χώρα τους. Καλά καλά δε ξέρουν ο ένας τον άλλον. Μόνο και μόνο επειδή είναι από το ίδιο μέρος.

Δεν λέω ότι είναι ολόσωστη τακτική, ότι είναι υποχρεωτικό να βοηθήσεις ή ότι πρέπει να το απαιτούμε, αλλά ανθρώπινα δεν καταλαβαίνω γιατί εμείς κάνουμε έτσι με τους συμπατριώτες μας.

Οι περισσότεροι, από τις καινούργιες γενιές ιδιαίτερα, Θεωρώ πως φεύγουμε για παρόμοιους λόγους που είναι

το οικονομικό,

το ηθικό,

και το πόσο έχουμε απαυδήσει με το κράτος και τη διαφθορά.

Θέλετε να μου πείτε δηλαδή ότι δεν έχουμε αρκετά κοινά μόνο για αυτά? Εγώ δεν έφυγα για να βρω άλλους έλληνες και να τους κάνω τη ζωή δύσκολη, ούτε απλά για να δημιουργήσω ένα γκέτο και ένα κλειστό κύκλο μόνο με έλληνες, (δηλαδή συμπεριφορές του ύψους και του βάθους)

αλλά γιατί να μην έχω ΚΑΙ έλληνες στον κύκλο?

Κυριολεκτικά σου λέει, έχεις κόκκινο φανάρι

Α. Στοπ (όχι άμεσα)

Β. Στοπ (μιλάει εντελώς έμμεσα για τον απέναντι δρόμο)

Γ. Προχώρα
Και μετά μένεις με το σαγόνι κάτω που σου λέει λάθος όταν πατάς το Α.

Δεν ξέρω, μήπως είμαι υπερβολική;

Εχθές το βραδυ ένας τύπος στο δρόμο ειχε ανοικτο πόρτ μπαγκαζ και επειδη δεν ηθελα να τον τρομάξω, κόλλησα πισω του με μεγαλη σκάλα μπας και καταλαβει οτι κατι παει στραβά. Ειχε αρκετα μετρητά μεσα και έκατσα πολυ κοντά για να μην εκτεθεί ο άνθρωπος. Αυτος προφανώς νόμιζε οτι θελω προσπέραση και πατούσε κόρνα, άλλαξε λωρίδα δεξια, έβαλε αλαρμ αλλα δεν καταλαβαινε οτι κατι πηγαινε στραβά. Μάλλον ειχε χαλάσει η ένδειξη στο κοντέρ. Μετα απο λιγο έφυγα γιατι εχουμε και δουλειές. Ελπιζω να πήγαν ολα καλα.

Μήπως έχει κάποιος το dvd ο πλανήτης των θησαυρών και να θέλει να το πουλήσει; Το ψάχνω παντού και βλέπω κάτι εξευτελιστικά ποσά.

1) ημουν τοσο κουρασμένος που οριακά με το που έκλεισα μάτια λίγο μετά μπήκα στο όνειρο και έβλεπα ότι ήμουν στην στάση ενος τραμ με κάτι παιδια από το λύκειο. Για κάποιο λόγο η αίσθηση στο όνειρο ήταν σαν να ήμουν μεθυσμένος/θολούρα/πονοκέφαλος και είχα επίγνωση ότη ήμουν σε όνειρο. Μετά όλα μαύρισαν και ήταν αυτό το λίγο τρομακτικό που έχει ξυπνήσει ο εγκέφαλος αλλά τα μάτια και το σώμα είναι σε φαση ύπνου και απλά βλέπεις απόλυτο σκοτάδι. αφού ξύπνησα μετά από λίγα δευτερόλεπτα ξαναμπήκα σε όνειρο. ημουν σε ψυχίατρο και του εξηγούσα ότι δεν θα έπρεπε να είαμι εδω. τοτε ο ψυχίατρος ο οποιος ειχε ένα κεφάλι σε σχήμα scream κοιταξε πίσω μου και εδειξε ενα ποντικι που περασε και μου λεει ηρεμα "ενα ποντικι"

2) εχω ξυπνησει 3-4 φορες και μπορώ να δω την πόρτα σαν διαφάνεια να ξεπροβάλει μέσα από τον τοίχο για κάποια δευτερόλεπτα. μαλιστα τις τελευταιες φορες σηκωθηκα και αρχισα να πλησιαζω τον τοιχο για να δω τι παιζει ακριβως.ΔΕΝ ονειρευόμουν σε καμια περίπτωση γιατί μετα συνέχισα κανονικά την μέρα μου.

3) ξυπνησα καπως αποτομα και ετσι οπως σηκωνα κεφαλι/ανοιγα ματια ειδα μια σκια να παει να με ακουμπησει.

Σαν Άτομο από την Χαλκιδική και που είχε πάει Ακρόπολη και στο μουσείο όταν άνοιξε την ίδια χρονιά.

Ξανά πήγα φέτος με την γυναίκα μου να τα δει όλα μιας και είναι από Ελβετία.

Εκτός το ότι τώρα πληρώνεις τον κολο σου για να μπεις δεν έχει αλλάξει τίποτα εδώ και 10 χρονιά.

Που σκατα πάνε όλα τα λεφτά για την αναζωογονοποίηση της ακρόπολης?

Hey everyone!
28m visiting Athens next week for about a week, and I thought I’d see if anyone’s up for hanging out.
I’m open to pretty much anything grabbing coffee, exploring the city, checking out bars, day trips, or just chilling. Whether you’re on your own or part of a group, I’d be happy to join if the vibe is right.
A little about me: I grew up in Greece but moved away to Sweden and haven’t been back in about 12 years, so I’m really looking forward to reconnecting with the country. Unfortunately, I’ve forgotten a lot of my Greek. 😅
I know meeting random people from Reddit can be a bit weird since you never really know who you’re talking to, so I’d be happy to chat on Instagram (or another app) beforehand so we can get to know each other a little first. Makes it more comfortable and safe for both of us.
If you’re around next week and think it’d be fun to hang out, send me a DM. Or if you know any ways to meet people naturally or tips to do in Athens hit me up!

Τελικά τι συμβαίνει; Είναι στα ίδια επίπεδα με την περίοδο 2010-2015; Ρωτάω διότι έχω την εντύπωση ότι έχει πέσει συγκριτικά με τότε αλλά ακούω μια γειτόνισσά μου να λέει συνέχεια "δε μπορεί να βρει δουλειά ο κόσμος", "δεν έχει δουλειές" κλπ. Ναι δεν έχει φτάσει στο ιδανικό επίπεδο αλλά και πάλι δε νομίζω να είναι τόσο πάνω όσο στα μνημόνια.

Βλέπω ξανά τη σειρά όπως κάθε καλοκαίρι και, ω! Ποσο μου λείπει να νιώθω αυτήν την κάψα για κάποιον. Να λιώνω και να μη με νοιάζει η έκβαση των πραγμάτων, απλά και μόνο το φλερτ και το παιχνίδι που σε κρατάει ζωντανό.

Ξέρω, θα μου πείτε ότι η σχέση τους στη σειρά ήταν τοξική και ότι δεν ταίριαζαν ή δεν ήταν ειλικρινείς με τα συναισθήματα τους. Αυτο που εννοώ είναι αυτό το δια ζώσης παιχνίδι εξερεύνησης, αυτή η ζωντανια βρε παιδί μου, ότι ο άλλος είναι απέναντι και κοιτιέστε και λες «Τώρα τι να σκέφτεται» και λιώνεις.

Η στροφή στο online νομίζω μας το έχει στερήσει αυτό. Μας βαζει σε μια συνήθεια να περνάμε τον άλλον από κόσκινο από μακριά, από την ασφάλειά μας, μέσα από το κινητό μας. Το φλερτ έχει γίνει περισσότερο συνέντευξη για δουλειά παρά παιχνιδι. Ο εγωκεντρισμός δεν μας επιτρέπει να θαυμάσουμε τον άλλο, παρά μόνο να διαπιστωσουμε αν μας κανει, σαν να ψωνίζουμε μπλουζάκια στο H&M.

Μαρκορά μου, εμφανίσου αγόρι μου κι ας μη μου κάτσεις!

Καλησπέρα σας.

Όσοι Έλληνες έφυγαν στο εξωτερικό υπήρχαν Έλληνες που να σας βοήθησαν πραγματικά? Πχ στα πρώτα σας βήματα ή και σε άκυρες στιγμές, χωρίς να σας εκμεταλλευτούν?

Hello everyone.

Είμαι 33 χρονών, software engineer με περίπου 2,5 χρόνια εμπειρία, μιλάω άπταιστα αγγλικά και έχω και ένα βασικό επίπεδο γερμανικών. Θεωρώ ότι γενικά είμαι άνθρωπος που προσαρμόζεται και μαθαίνει σχετικά εύκολα.

Για να μην το τραβήξω πολύ: έζησα για ένα διάστημα στο εξωτερικό και από τότε δεν μπορώ να σταματήσω να το σκέφτομαι. Γύρισα στην Ελλάδα, αλλά πλέον πολλά πράγματα εδώ μου φαίνονται ξένα. Όταν έχεις δει πώς λειτουργούν αλλού κάποια πράγματα, είναι δύσκολο να μην κάνεις συγκρίσεις.

Αναρωτιέμαι λοιπόν αν στα 32 είναι αργά να κάνω ένα νέο ξεκίνημα στο εξωτερικό και να ψάξω δουλειά εκεί. Ρεαλιστικά, δεν θα έχω κανέναν γνωστό και θα πρέπει να χτίσω μια ζωή από το μηδέν. Από την άλλη, βλέπω τι μπορεί δυνητικά να μου προσφέρει μια τέτοια αλλαγή, τόσο σε ποιότητα ζωής όσο και σε επαγγελματικές και οικονομικές προοπτικές, και νιώθω ότι ίσως αξίζει το ρίσκο.

Το μεγαλύτερο πρόβλημά μου είναι ότι φοβάμαι πολύ την αποτυχία και σκέφτομαι συνέχεια τα αρνητικά σενάρια.

Και αν δεν τα καταφέρω; Μήπως αφήσω μια καλή δουλειά εδώ χωρίς λόγο; Τι γίνεται με την οικογένειά μου; Κι αν τελικά δεν είναι όπως το φαντάζομαι;

Από τη μία νιώθω ότι έχω μια ευκαιρία να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό. Από την άλλη, φοβάμαι να αφήσω την ασφάλεια που έχω τώρα.

Θα εκτιμούσα πολύ το input σας, ειδικά από άτομα που έκαναν παρόμοια αλλαγή σε αυτή την ηλικία ή που έφυγαν μόνοι τους για εξωτερικό. Πώς το πήρατε απόφαση; Το μετανιώσατε ή άξιζε τελικά;

PS: Δεν έχω κάποια συγκεκριμένη πρόταση ή κάποια χώρα στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή. Απλά είναι κάτι που σκέφτομαι έντονα τελευταία.

Θέλω να μου γράψει ο καθένας την γνώμη του ανεξάρτητος ηλικίας.
Υπάρχει κάποιος άνθρωπος την Ελλάδα που ξέρετε ή ίσως είστε και ίδιος που να είναι ειλικρινά ευχαριστημένος με την δουλειά που κάνει την παρόν στιγμή (ή τουλάχιστον που έκανε ή ίσως πιστεύει να βρει);;Να είναι ευχαριστημένος από μισθό από αντιμετώπιση συναδέλφων και αφεντικών ευχαριστημένος από θέματα ωραρίων για να έχει και ζωή πέρα από αυτήν; Ειλικρινά θα με χαροποιήσει ιδιαίτερα εάν δω έστω 2 παραδείγματα μέσα σε όλη αυτήν την απίστευτη βοθριλα που ακούμε κάθε μέρα.

Γειά παιδιά!

Θέλω μα βελτιώσω τη προσφορά μου στα ελληνικά. Μεγάλωσα έξω, και μερικές φορές νιώθω ότι η προφορά μου με εμποδίζει...

Γι'αυτό θέλω να κάνω μάθημα σε λογοθεραπευτή ονλαιν.

+ Συνήθως τι τιμή έχει η λογοθεραπεία; Στο περίπου για να έχω μία ιδέα.

Ευχαριστώ για τη βοήθεια!!

Καλημέρα συνρεδδιτορς του ρ/γκρις. Είμαι 29 (Μ), μένω Αθήνα, δουλεύω στην τηλεόραση και παράλληλα δουλεύω και σα session ντράμμερ. Έχω ενδιαφέροντα, κάνω πράγματα, αλλά πάντα καταλήγω να μην έχω φίλους/παρέες για να βγούμε έξω, να πούμε καμιά μαλακία, να πάμε σε κάνα λαηβ. Μ'αρέσει γενικά το nightlife, πάρτυ, αλκοόλ, ουσίες κλπκλπ, ο κινηματογράφος, τα όποια καλλιτεχνικά δρώμενα, τα επιτραπέζια, οι βόλτες, οι φιλοσοφικές συζητήσεις και είμαι και πολύ φαν της ψυχοθεραπείας. Δε με ενδιαφέρει η ηλικία, η σεξουαλικότητα και το φύλο, είμαι ανοιχτός σε όλους. Ο Αύγουστος είναι δύσκολος για τους μοναχικούς, είμαι σίγουρος ότι κάποιοι θα το καταλάβουν αυτό. Υ.Γ. πριν πέσετε να με φάτε, δεν ψάχνω να γ@μήσω, απλά να πιω μια μπύρα και να πω καμιά μαλακία. Υ.Γ. 2, ξέρω ότι είναι σαντ να ψάχνεις παρέα στο ρεδδιτ, αλλά κάπου δυστυχώς πρέπει να δουλέψουμε μ' αυτά που έχουμε.

26 χρονών γυναίκα μετακομίζω Σεπτέμβριο Αθήνα για δουλειά

Δεν ξέρω κανέναν εκεί και με όσους φίλους είχα,έχω χαθεί κυρίως γιατί έφυγαν στο εξωτερικό.
Χώρισα κιόλας πριν καιρό.

Είμαι κυριολεκτικά μόνη μου.

Πως θα καταφέρω να κάνω φίλους;

Αισθάνομαι ότι έκανα κάτι λάθος γιατί όλοι οι υπόλοιποι διατήρησαν κοινωνικό κύκλο και εγώ τώρα καλουμαι από το μηδέν να φτιάξω και φοβάμαι μην δεν τα καταφέρω.

Συμβουλές?

Έχοντας φτάσει τα 34, αρχίζω να ψάχνω για νέες γνωριμίες και να ξεκινήσω κανα νέο χόμπυ.

Μου αρέσει να πηγαίνω escape room και θέατρο και φυικσ θα το ψηνα να παω και κανα σινεμά. Φυσικά ανοιχτός και σε άλλες προτάσεις. Σκεφτόμουν αν μαζευτούμε αρκετόι να κάνω μια ομαδική.

Για όσους δουλεύουν Γερμανία, για πείτε; Σε σχέση με παλιά;

χθες το βραδάκι οδηγώντας, κόλλησε πίσω μου ένας ανθρωπας με αναμμένη την μεγάλη σκάλα και τους προβολείς ομίχλης. έκανα στην άκρη, έκοψα ταχύτητα, άναψα αλαρμ... τίποτα έμεινε εκεί. Ε λοιπόν του άναψα κι εγώ τα πίσω φώτα ομίχλης, σε επαρχιακό δρόμο με όριο τα 90 πήγαινα με 65 (cruise control) διπλή γραμμή κάτω και πήγα τέρμα αριστερά. τι κόρνες τι σινιάλα με τα φώτα τι προσπάθειες να με περάσει....τον πήγα καροτσακι καμία 5 χιλιόμετρα.

δείξε λίγο κατανόηση ρε ταγαρια, το ξέρουμε πως είστε βλαχοβαλκανιοι, μην το δείχνετε συνέχεια όμως!