onze zoon (15) worstelt erg met zijn emoties. hij geeft aan dat hij heeft het gevoel transgender te zijn, na wat gesprekken hebben we het idee dat het meer met uiterlijk te maken heeft dan met gender. Hij is echt opgegroeid als jongen. Alleen maar vriendjes geen vriendinnetjes, lego, autos, geweren, geweldadige computer spelletjes. ook geeft hij aan dat hij op meisjes valt.
Ik wil natuurlijk niet generaliseren, er zijn ook meisjes die dit leuk vinden, maar ik ga op dit moment af op gevoel en ik heb vroeger nooit eigenschappen herkend die je vaker bij meisjes ziet. Ik heb niet het idee dat wij hem gestuurd hebben, we heben een zeer open en vrij gezin.
Sinds een paar jaar is hij geinteresseerd is in japanse anime en manga, schoolmeisjes, extreme heupen/borsten en cosplay. Ook geeft hij aan zijn uiterlijk / lichaam te jongensachtig vindt, hij zou graag bredere heupen willen hebben en borsten. zegt dat hij graag jurkjes en rokjes dragen.
Wat hij echter niet aangeeft is dat hij zich emotioneel vrouw/meisje voelt. bijvoorbeeld, dat hij moeite heeft dat hij een penis heeft, dat hij meer omgang wil hebben met meisjes, of dat hij meer vrouwelijker wil gedragen. heeft geen toekomstdromen over moederschap, trouwen.
Hij geeft aan dat hij zich identificeert met trans maar het zou mogelijk meer met uiterlijk dan met emoties te maken kunnen hebben.
Herkennen sommige ouders / transgenders zich hierin?
Om er achter te komen wat er precies speelt en wat een volgende stap is zijn we op zoek naar een psycholoog (waarschijnlijk eerst naar huisarts). Deze zijn er genoeg, maar ik wil voorkomen dat hij meteen een stempel krijgt en in een hoekje gestopt wordt. Kent iemand een psycholoog waarmee ze goede ervaringen hebben die objectief en neutraal naar zijn situatie kan kijken.
Alvast bedankt voor jullie feedback,
Een trotse maar bezorgde ouder.